Dzień dobry. Witam w tym miejscu wszystkich i otwieram
LI uroczystą Sesję Rady Gminy Kościelisko. W tym
miejscu witam dzisiejszych bohaterów.
Są wśród nich Halinka Olejniczak,
która miała być z mężem, ale już męża usprawiedliwiła. Jest rodzina
Pani Heleny Rysuli. W tym miejscu witam wszystkich
honorowych i zasłużonych dla Gminy Kościelisko, którzy się tutaj
dzisiaj licznie stawili. Jest nam z tego tytułu bardzo miło.
Szanowni Państwo, witam głowę tego budynku,
głowę gminy Romana Krupę, Wójta Gminy Kościelisko. Witam
Panów radnych Gminy Kościelisko. Wszyscy stawili
się w komplecie. Nie ma z nami dzisiaj tylko Gosi, Pani
Skarbnik jeszcze nie widziałem, ale zakładam, że się pojawi. Witam Pana Sekretarza,
witam prezesów i komendantów stowarzyszeń i jednostek
z Gminy Kościelisko. Witam dyrektorów instytucji, szkół i jednostek
organizacyjnych Gminy Kościelisko. Witam kierowników i pracowników
wydziałów Urzędu Gminy Kościelisko
i witam wszystkich zaproszonych i tych, którzy są z nami, w tym
też media. Szanowni Państwo, stwierdzam, że na 15 radnych
Gminy Kościelisko obecnych jest 14, co stanowi kworum przy
którym radni mogą podejmować
prawomocne decyzje i obradować. Otrzymali radni
następujący porządek obrad. 1 Otwarcie sesji, powitanie gości, stwierdzenie
kworum, przyjęcie porządku obrad. 2 Wręczenie aktów nadania
zasłużony dla Gminy Kościelisko. Punkt 3. Wystąpienie gości
i radnych. Punkt 4. Zakończenie obrad. I w tym miejscu
myślę, że przez aklamację przyjmiemy ten porządek obrad.
Nie widzę zastrzeżeń, więc porządek został przyjęty.
Szanowni Państwo. Kapituła w dniu 15 maja
tego roku w składzie 12 radnych wraz
z Wójtem Gminy Kościelisko i Sekretarzem jednogłośnie uznała
o nadaniu Zasłużony dla Gminy Kościelisko dla Pani
Haliny Olejniczak i Pani Heleny Rysuli. Rada Gminy Kościelisko
w dniu 22 czerwca jednogłośnie podjęła uchwały
nr 48/374 i 375
utrwalające nadanie tych tytułów.
Szanowni Państwo nim przejdę do
odczytania wniosków, które zostały złożone,
chciałem poinformować, że przed sesją wraz
z Wójtem i rodziną byliśmy na cmentarzu,
złożyliśmy
wiązankę na grobie zmarłej, zapaliliśmy znicze, towarzyszyła
nam kapela góralska.
I myślę, że Pani Helena, tak jak to było przez Wójta
powiedziane na cmentarzu, będzie dobrym duchem i pewnie jest z nami
tutaj.
Szanowni Państwo zapraszam Halinkę. Halinko zapraszam na środek.
To jest
ten dzień, w którym ty jesteś z nami, tak jak
i Pani Helena na obrazie, tak ciebie zapraszam
osobiście, bo to jest twój dzień.
Szanowni Państwo pozwolę sobie odczytać
wnioski w kolejności od Pani Heleny.
Tak więc,
wniosek o nadanie Zasłużony dla Gminy Kościelisko
dla pani Heleny Rysuli, córki Andrzeja i Zofii,
urodzonej 1 stycznia 1950 roku
został złożony do gminy, wpłynął do Rady
Gminy Kościelisko na mojej ręce 23 marca i został
złożony przez Adama Tracza.
I wniosek brzmi następująco. Helena Rysula,
urodzona 1 stycznia 1950 roku w Kościelisku,
córka Andrzeja i Zofii Nędza Kiernia z Chotarza całe życie związała
z Kościeliskiem. Żona Andrzeja Rysuli, matka
Wojciecha, Macieja i Ryszarda. Szkołę podstawową ukończyła w Kościelisku,
następnie szkołę zawodową w Zakopanem o profilu gastronomicznym, po
czym podjęła pracę jako sprzedawca. Była wieloletnim pracownikiem
PSS Społem w Zakopanem
i kierownikiem sklepu Podhale.
Oddany pracownik handlu i wychowawca młodych kadr. Była
również osobą, która pracowała społecznie.
Całą swoją postawą pomagała dyskretnie osobom potrzebującym wsparcia.
Wielka pasjonatka Straży Pożarnej, stąd w 1979 roku
postanawia dołączyć do SP Kościelisko.
W 1996 roku została Prezesem jednostki.
W 1994 roku została Prezesem Zarządu
Gminnego
ZOSP RP, a w latach 2010-2013 zastępcą
Prezesa.
Od momentu powstania powiatu tatrzańskiego sprawowała funkcję zastępcy
Prezesa zarządu oddziału powiatowego.
Zatroskana o sprawy swojej jednostki, otwarta, zawsze zaangażowana
poświęciła się straży, która była jej misją i powołaniem.
Zawsze otaczała się młodymi ludźmi, których werbowała i motywowała
do społecznej pracy
w jednostce,
w tym trzech swoich synów, a następnie wnuków
wraz z ich przyjaciółmi. Wokół nich zaczęła gromadzić się aktywna
część strażaków.
Niezwykle ważne dla niej było, aby OSP Kościelisko wyróżniało
się na tle jednostek z powiatu, województwa, a nawet całego kraju.
Nie było dla niej rzeczy
niemożliwych. Swoimi pomysłami i decyzjami doprowadziła
do szeregu zmian na lepsze.
Zakupiono dużo nowego sprzętu, wyremontowano remizę,
całkowicie wymieniono tabor, pozyskując kilka samochodów,
w tym dwa fabrycznie nowe.
W trakcie negocjacji z przełożonymi zawsze powtarzała, moi
chłopcy muszą mieć sprzęt nowy oraz z „najwyższej półki",
to potrafiła osiągnąć i sfinalizować.
W trakcie długiej działalności w OSP otrzymała wiele odznaczeń,
w tym brązowy medal za zasługi dla pożarnictwa, brązowy
krzyż za zasługi dla OSP, srebny medal za zasługi dla pożarnictwa,
złoty medal za zasługi dla pożarnictwa, brązową
Odznakę Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej,
złoty znak Związku OSP RP.
I w tym miejscu, Szanowni Państwo, poproszę wnioskodawcę
Adama i przedstawicieli rodziny
Ryszarda
i Bartłomieja, Wójta Gminy Kościelisko
i chcielibyśmy
wręczyć pamiątkową
tablicę i też odpisy dla poszczególnych rodzin.
Halinko jest trochę, jest tych parę słów o tobie, także
ty później powiesz, co jest prawdą, a co nie, tak.
Szanowni Państwo drugą
osobą, dla której dzisiaj tutaj spotkaliśmy się,
jest Halinka, Halina Olejniczak. Wniosek
z 30 czerwca, przepraszam, marca tego roku złożył na
moje ręce Wójt Gminy Kościelisko tak go argumentując.
Halina Olejniczak,
znana wszystkim jako Halinka. Pogodna, bezpośrednia,
o niespożytej energii i chęci do współdziałania. Jest inicjatorką
i motorem wielu działań na terenie Gminy Kościelisko.
To dzięki jej marzeniu i konsekwencji powstały piękne rekreacyjne
trasy na Chotarzu, które stały się już wkrótce wizytówką Kościeliska
i przyciągają wielu amatorów narciarstwa biegowego.
Dzięki Halince od kilku lat na naszych trasach biegowych odbywają się
amatorskie zawody, który jest pomysłodawczynią. Są to Puchar
Kościeliska w narciarstwie biegowym oraz Walentynkowy Bieg Narciarski
Parami
zimą, a latem Biathlonowy Nordic Walking.
Współrealizowała również na terenie Gminy Kościelisko autorski
projekt pod tytułem Filmowe Kościelisko, który łączył zajęcia
Nordic Walking z opowieściami filmowymi związanymi z naszym regionem.
W 2021 roku pozyskała dotację na projekt pod tytułem
Trenuj z olimpijczykiem, w ramach którego odbywały się treningi na nartach biegowych
z olimpijczykami z Gminy Kościelisko oraz powstała publikacja
pod tytułem Olimpijczycy z Kościeliska,
która w 2022 roku otrzymała Markę Tatrzańską.
W 2022 roku pozyskała dotację z Ministerstwa Sportu
i Turystyki, dzięki której zarówno mieszkańcy Gminy Kościelisko, jak i turyści
mogli uczestniczyć w zajęciach nauki na nartorolkach i strzelania na
stadionie biathlonowym w Kirach.
W ubiegłym roku za zdobycie tytułu Gold Master w światowej
lidze biegów długodystansowych Worldloppet zajęła
drugie miejsce w ogólnopolskim konkursie Senior
w ruchu, a także
to także dwukrotna laureatka tytułu Małopolska Osobowość
Turystyki.
W tym roku została powołana do Małopolskiej Rady Olimpijskiej
w Krakowie.
O tradycjach narciarskich i trasach biegowych w gminie Kościelisko często opowiada w programach
radiowych i telewizji.
Halina Olejniczak jest wyróżniającą się ambasadorką Gminy Kościelisko.
Halina Olejniczak z domu Krzeptowska urodziła się w Kościelisku
w 1960 roku od dziecka lubiła jeździć
na nartach. Miłość do sportu wyniosła z domu rodzinnego. Siostra
jej mamy była znaną biegaczką narciarską, uczestniczką olimpiady,
mistrzostw świata i mistrzostw Polski.
Miała mnóstwo medali, pucharów i dyplomów, których mała siostrzenica
bardzo jest zazdrościła.
Wtedyy również w Kościelisku powstał pierwszy w Polsce ośrodek biathlonowy, co miało
niebagatelny wpływ na życie Haliny.
Halinka zapisała się do klubu sportowego, bo to była szansa na
zdobycie prawdziwych biegówek oraz na wyjazdy na zawody,
obozy treningowe, podróże są bowiem kolejną pasją
Halinki.
Trenowanie sprawiało jej ogromną radość.
Startowała w różnych zawodach, jednak jak mówi, pomimo, że odnosiłam
jakieś drobne sukcesy, nie byłam z siebie zadowolona. Ciągnęło mnie w świat,
więc postanowiłam zobaczyć coś więcej niż Podhale i wyjechałam
do szkoły średniej do Krakowa, a po jej ukończeniu podjęłam pracę
w Piotrkowie Trybunalskim.
Tam wyszła za mąż i urodziła czwórkę dzieci.
Los sprawił jednak, że po kilku latach powróciła do Kościeliska.
Do biegówek Halinka powróciła w wieku 40 lat. W 2000 roku mało
kto w Kościelisku myślał o bieganiu na nartach, więc Halinka sama wytyczała
sobie trasy.
Jej miłość do nart ożyła na nowo ze zdwojoną siłą i oprócz
utraconych kilogramów ubyło jej też lat. Zaczęła uczestniczyć
w zawodach, najchętniej na długich dystansach.
Pierwszy z jej sukcesów to trzecie miejsce open na dystansie 40 km w Podhalańskim
Biegu w Nowym Targu.
Na podium stała wtedy z Justyną Kowalczyk, która w 2005 roku
dopiero zaczynała swoją karierę.
Mniej więcej w tamtym czasie Halina Olejniczak postawiła sobie za cel
utworzenie profesjonalnych tras biegowych w Kościelisku.
Najpierw przekonała do tego pomysłu ówczesnego Wójta, by gmina
sfinansowała ratrakowanie tras,
które przebiegały po prywatnych działkach.
Które w zimie nie są użytkowane przez gospodarzy,
a są przepięknie położone. Następnie przekonała właścicieli, aby
zgodzili się nieodpłatnie na użyczenie swoich gruntów pod trasy narciarskie na okres zimy.
Nie było to łatwe zadanie, ale udało się uzyskać pisemne zgody
i od 2013 roku setki narciarzy korzysta
z tych tras, które jak magnes przyciągają turystów do naszej miejscowości.
Dzięki tej inicjatywie miejscowi również chętnie wychodzą pobiegać.
Natomiast dzieci z klubów sportowych mogą trenować na miejscu i być może
w przyszłości powiększyć grono olimpijczyków.
Po kilku latach intensywnych startów w zawodach krajowych, Halina
Olejniczak zaczęła wyjeżdżać na zagraniczne zawody.
Oprócz biegania na nartach uprawia Nordic Walking, chodzi po górach.
Aktywnie działa na rzecz popularyzacji na Podhalu zdrowego stylu życia poprzez
zachęcanie do uprawiania
tych sportów. Do tej pory zrealizowała kilka ogólnopolskich
projektów, między innymi A czy ty chodzisz prawidłowo, Aktywni 50+.
I o to chodzi,
Nordic Walking na receptę.
Brała też udział w imprezie pod tytułem Bieg po nowe życie
w Warszawie, a od dwóch lat jest ambasadorką imprezy
biegowej pod tytułem Bieg Trzech Serc
w Rakoniewicach w Wielkopolsce, promując tym samym
transplantację narządów.
Halinka od zawsze starała się współpracować z innymi,
a w szczególności aktywizować kobiety, również seniorki.
Wszędzie jej pełno, ma szerokie kontakty zarówno w kraju,
jak i za granicą. I te słowa, myślę, że są takim
podsumowaniem
Halinki, która jest wszędzie, ale jest wszędzie pozytywnie.
Halinko gratuluję i zapraszam Wójta
do mnie i wręczymy.
Teraz właśnie poproszę Halinkę, żeby odpowiedziała na te pytania. Czy to było prawdą Halinko
wszystko? Albo inaczej, dodaj coś od siebie.
Nie, nie będę dużo dodawać, bo bym za dużo mówiła. Najbardziej
to była moja największa taka radość jak
trasy biegowe otwarliśmy. Widzę tu jest Bogdan
Pitoń, ówczesny Wójt. Pamiętasz Bogdan, to było niesamowite to
spotkanie. Ale wtedy tak naprawdę się zaczęły takie moje działania odnośnie
olimpijczyków. Bo zaprosiliśmy wtedy mnóstwo
ludzi olimpijczyków, którzy już są wiekowi wiadomo i pamiętam na tym
spotkaniu oni się tak wszyscy cieszyli, że mogli być wszyscy razem
i to był taki, no taki chyba taki kop, żeby coś zrobić
w tym kierunku. I ten projekt Olimpijczycy z Kościeliska naprawdę
jestem z niego bardzo dumna, że udało się
trochę zrobić, bo jest jeszcze dużo do zrobienia.
I myślę, że na tym się teraz głównie bym chciała skoncentrować, bo nawet
ostatnio odwiedziłam Pana Wojtka Truchana, chciałam go zaprosić na
uroczystość, no nie przyszedł, bo
tak noga go boli, zgubił aparat do słuchu, nie
słyszy, mówi, co ja tam będę słyszał nie. I tak sobie myślę, siedzi w domu, 30 lat
już się opiekuje chorą żoną, naprawdę to jest wzór. I takich ludzi trzeba wyciągać
i ten Klub Seniora, który tu myślę, że w końcu powstanie.
Bo już dużo, dużo robię w tym w tym kierunku i myślę, że to się
niebawem
zdarzy. Namówię, tak jak kiedyś długo mi zajęło, żeby Bogdana namówić,
żeby te trasy były, bo nie wierzył, że to się uda, że się ludzie zgodzą, tak samo myślę,
że tutaj też będzie tętnić życiem ta remiza, bo ona tętni.
Jestem naprawdę dumna, że mogę dzisiaj razem z Panią
Helenką tu być, chociaż nie ma jej fizycznie, ale czuć jej ducha.
To była naprawdę niesamowita kobieta i zawsze uśmiechnięta,
zawsze energiczna. Często jak przechodziłam koło jej domu, to zamieniałyśmy
tam jakieś słowo, ale ona też no
działała w taki naprawdę spontaniczny sposób, że umiała zjednać ludzi.
Więc ja myślę, że ta remiza, to właśnie, to wszystko się tak zatacza
w jeden krąg, gdzie tam się właśnie skoncentrujemy
i Pani Helenka też będzie dumna z tego, że to tam
właśnie w tym miejscu, gdzie ona tyle serca włożyła. Szkoda, że tak wcześnie odeszła,
bo pewnie by tam dopiero wtedy aktywizowania tych wszystkich ludzi.
Ja, jak już tutaj mam głos, to chciałabym zaprosić za tydzień w środę,
już tu wszystko obgadałam, do remizy. Takie spotkanie, bo
przyjeżdża grupa aktywnych seniorów, którzy już 20 lat działają, więc
może coś się od nich trochę dowiemy. Trochę chciałam im pokazać Kościelisko. Oni strasznie
chcą tutaj, jakby zapraszać naszych ludzi do siebie. Mają przepiękne
Muzeum Pożarnictwa, to jest oddział tego z Mysłowic, ale przepiękne,
bo warto tam być. Więc myślę, że to wszystko się tak w jedną całość składa
i tam takie spotkanie o 18-ej, więc myślę,
że fajnie by było jakby
wszyscy przyszli. Zapraszam serdecznie.
No, a cóż, dziękuję bardzo. Taka jestem speszona, że nie wiem, co mam mówić. Dużo
dużo by mówić. No, ale jeszcze myślę, że tak
do końca nie czuję się, aż tak wyróżniona, to znaczy, że zasługuję na to wyróżnienie,
ale myślę, że to awansem. I teraz dopiero mi to da kopa, żeby znowu...
Bo chwilę taki miałam zastój tak, no no różne takie przemyślenia.
Ale wiem, że trzeba działać, że jest dużo ludzi właśnie, którzy
by wyszli z domu, działali. Bo mają jeszcze, pomimo,
że już są takim wieku, że niby wszyscy uważają, że już są starzy, a oni wcale
nie są starzy, tylko trzeba po prostu z nich wykrzesać te wszystkie możliwości, które
tam drzemią. I tak, jak kiedyś tam naprawdę ja się poświęciłam
rodzinie 20 lat praktycznie nigdzie nie wychodziłam, tylko dzieci,
dom i ten, tak po 20 latach
cieszę się, że zaczęłam właśnie tą pracę społeczną,
że wyszłam z domu. Mówię już tak, jakby spełniłam obowiązek
i dało mi to wiele satysfakcji, ta praca na rzecz ludzi.
A tak naprawdę to chyba trochę też właśnie tą pracę społeczną mam
w genach, bo moja babcia była taką, mama. No i powiem, że mój mąż
chyba też, on zaczął w tej dalszej rodzinie tutaj
tą pracę społeczną.
No trochę poświęcił swojego czasu. Nawet był moment, że nie pracował,
co mu się w ogóle nie... znaczy nie pracował zawodowo, no bo chciał bardzo
doprowadzić kanalizację do Kościeliska. Ale mówię, to wszystko czasem
z potrzeb swoich własnych. Tak jak ja z potrzeby tego, że musiałam jeździć do
Jakuszyc po parę godzin
co tydzień, żeby se pojeździć porządnie na nartach. To sobie myślę no nie,
no przecież tutaj też można. Ale nie da się niczego samemu zrobić, bo to może mój był pomysł,
ale tak naprawdę musiałam skupić wokół siebie grupkę ludzi. Właśnie to
tam zawsze mówię. Marysia, Wojtek, Marek Górecki to stworzyliśmy
taki team, że naprawdę. Ale mówię, samemu niewiele się
zrobi. Dlatego zachęcam zawsze do pracy wspólnej, bo wtedy można naprawdę wielkie
rzeczy robić. I wyjść z domu i taką malutką rzecz, chociaż dla swojej, tej
małej naszej ojczyzny, to wtedy wychodzą wielkie rzeczy.
Także dziękuję ślicznie. Naprawdę jestem tak wzruszona, że nie za bardzo
wiem co mówić nawet. Nigdy tak się nie bałam, jak nie wiem, pierwszy raz do
samolotu wsiadłam, co jest zawsze dla mnie wielkim strachem, tak.
A tutaj normalnie mi mowę odjęło.
Także dziękuję ślicznie i zapraszam w środę o 18-ej.
O planach z Halinką przyszłych pewnie porozmawiamy w kuluarach.
Czy któryś z Panów chciałby
zabrać głos?
Bardzo proszę.
Wysoka Rado, Panie Wójcie, wszyscy zebrani. Myślę, że mój głos
będzie głosem naszej rodziny obecnej dzisiaj tutaj.
Chcieliśmy bardzo podziękować za przyznanie tytułu Zasłużony dla Gminy Kościelisko. Jest to
wielka rzecz moim zdaniem.
Chcieliśmy pogratulować Pani Halince również tego tytułu. Jak
widać, tytuły powędrowały na Chotarz.Bo u babci Chotarz się zaczynał,
u babci Chotarz się zaczynał, Pani Halinka była gdzieś na środku. Zresztą
babcia była też ze środka, bo pochodziła stamtąd, tak sąsiadka.
Adam dziękujemy tobie, bo
złożyłeś ten wniosek, miałeś na to pomysł, zrobiliśmy to razem.
Czy babcia była zasłużona? Moim zdaniem była. Powiem, powiem
wam tak, że
może 5 razy w życiu zjadłem obiad ugotowany przez babcie, ale
załatwiając strażackie sprawy dla
gminy, dla naszej jednostki, dla
powiatu przejechaliśmy całą Polskę z góry na dół, w poprzek.
Także taka była właśnie babka. Dziękuję bardzo.
Szanowni Państwo, zatem oddam głos Wójtowi. Bardzo proszę.
Dzień dobry Państwu. Witam was wszystkich bardzo serdecznie w Urzędzie Gminy Kościelisko.
Droga rodzino świętej pamięci Heleny Rysuli,
Haulinko,
drodzy radni, Panie Przewodniczący, Panie Wójcie,
dyrektorzy jednostek referatów naszego urzędu, prezesi jednostek
OSP, drodzy zebrani bardzo się cieszę
z tego dzisiejszego spotkania. To duża radość, bo
grono zasłużonych obywateli naszej gminy powiększa się.
Dzisiaj w sposób szczególny dziękujemy zasłużonym za pracę,
jaką wykonały na rzecz naszej społeczności samorządu, na
rzecz naszej gminy.
Chciałem Państwu przypomnieć, że tytuł Zasłużony dla Gminy Kościelisko stanowi wyraz naszego
podziękowania i uznania. Chciałem, żeby to mocno wybrzmiało. Nadajemy
go dziękując wyróżnionym za zasługi na różnych polach działalności, na
różnych polach ich aktywności, zasługi, które w sposób widoczny, niepodważalny
przyczyniły się do rozwoju naszej gminy. Jest to wyraz najwyższego
wyróżnienia i uznania za działania na rzecz Gminy Kościelisko.
Pozwólcie, że rozpocznę od powiedzenia kilku słów o świętej
pamięci Helenie Rysuli składając gratulacje obecnej tutaj rodzinie, ale
przede wszystkim wspominając ją, dziękując za jej działalność.
W dalszej części z dużą przyjemnością opowiem wam o Halince, kolejnej laureatce
tytułu Zasłużony dla Gminy Kościelisko. Świętej pamięci
Helena Rysula. Dla mnie osobiście zawsze Pani
Helena, osoba, do której na przestrzeni lat żywiłem
bardzo duży szacunek i sympatię. Od urodzenia, o czym była tutaj
dzisiaj mowa, związana z Kościeliskiem. Mnie osobiście zawsze będzie kojarzyć
się z dwoma miejscami. Pierwsze miejsce to PSS Społem,
gdzie była wieloletnim pracownikiem i kierownikiem sklepu Podhale.
Często w tym miejscu miałem okazję być z racji wykonywanej wtedy przez mojego
tatę pracę. I pamiętam Panią Helenę zawsze z papierosem
w swoim zadymionym biurze z dużym kalkulatorem liczącą wiecznie się
czegoś doszukującą. Pamiętam to dobrze. Czy tam zawsze konkretną
i bardzo wyrazistą. Drugie miejsce, z którym kojarzę
Panią Helenę, to oczywiście OSP Kościelisko. Nierozerwalnie związana ze strażą,
z ochotnikami. Zawsze na miejscu zaangażowana
i walcząca, bo taka przecież była. Straż dla niej była
drugim domem i tak naprawdę na każdym kroku dawała temu
wyraz.
Pamiętam dobrze spotkania z Panią Heleną. To, co u niej sobie szanowałem,
a z perspektywy czasu dzisiaj doceniam coraz bardziej, to
szczerość. Była osobą, która jeżeli miała coś do powiedzenia, słuchajcie
to mówiła to prosto w oczy szczerze, bezpośrednio
bez owijania w bawełnę. Przez to niektórzy pewnie mieli z tym
problem, ale to te osoby miały problem, nie Pani Helena. Była
przy tym osobą wesołą, skorą do żartów, dzisiaj też
na cmentarzu o tym
wspominałem. Myślę, że dla niej to też by był czas świętowania.
Patrząc teraz na pewno na nas z góry o tym myśli, uśmiechniętą i życzliwą
ludziom. Była nieszablonowa, jak się z jednej strony
czegoś nie dało się załatwić, to próbowała zrobić to z drugiej strony. I tak po kroku,
tak jak opowiada przed chwilą Bartek, dzięki jej zaangażowaniu udało się
zmienić oblicze straży OSP rozwijając ją. Myślę, że osoby, które
współpracowały w większym stopniu ode mnie z Panią Heleną, mogłyby o tym powiedzieć
więcej. Być może będą miały to za chwilę
okazję uczynić. Pani Helena, o czym też tutaj dzisiaj siedząc, patrząc
na obraz, pamiętajcie, że bardzo lubiła ludzi młodych, bo
też dobrze pamiętam, widząc w nich przyszłość. I co najważniejsze, dawała
im szansę, bardzo w nich wierząc, a to nie zawsze idzie w parze. Generalnie
miało się poczucie, że jej działania to działania z myślą
o kolejnych pokoleniach, tak aby było im w przyszłości łatwiej, aby
byli lepiej właśnie doposażeniu i mogli bezpieczniej wykonywać swoją działalność.
Myślę, że biorąc pod uwagę to,
jaki rozwojowy krok naprzód zrobiła OSP Kościelisko byłaby bardzo
dumna.
Zarażała swoją energią i upartością. Mało kto chyba nie
znał Heleny Rysuli. Jak się powiedziało Helena Rysula, każdy wiedział to
OSP Kościelisko, taka po prostu była. Jest ona zasłużonym
mieszkańcem Kościeliska. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Cieszę
się, że pośmiertnie możemy przyznać, przyznaliśmy je dzisiaj
to wyróżnienie. Raz jeszcze w imieniu nas wszystkich tutaj zebranych z serca na
ręce całej rodziny Heleny Rysuli dziękuję za jej wszystkie działania
społeczne na przestrzeni lat na rzecz OSP Kościelisko,
wszystkich OSP z terenu naszej gminy. Proszę o brawa dla Pani Heleny.
Teraz pozwólcie, że słów kilka o Halince.
Halinka Olejniczak,
znana wszystkim Halinka pogodna, bezpośrednia osoba o niespożytej
energii i chęci do współdziałania. Dzisiaj słuchajcie, jeszcze dobrze
nie zaczęły się uroczystości, nie zaczęła się sesja a Halinka już do
mnie mówi, Roman mam sprawę. Ja mówię dobrze Halinko zakończmy
jedną rzecz, przejdziemy do tej drugiej, ona już o niej wspomniała. No ale właśnie
taka jest Halinka energetyczna. Od urodzenia związana
z Kościeliskiem, od lat angażująca się w działalność społeczną, sportową
i edukacyjną o czym była mowa.
Nie mamy słuchajcie, tak pisząc to przemówienie i zastanawiając się, co powiedzieć
o Halince tytułu, formalnego tytułu ambasadora Gminy Kościelisko,
ale nie mam wątpliwości, że Halina Olejniczak takim ambasadorem,
naszym ambasadorem jak tutaj siedzimy jest. Jest naszym ambasadorem, reprezentując
nas na zewnątrz podczas różnych wydarzeń i aktywności.
Halinka ma sporo znajomości, proszę mi wierzyć, jak na ambasadora przystało.
To, co pewnie wszyscy u niej podziwiamy i czego zazdraszczamy, bo my
jako mieszkańcy Gminy Kościelisko nie zazdrościmy, tylko zazdraszczamy,
to radość życia, umiejętność korzystania
z tego, co niesie każdy dzień, wyciskania tego, co jest
możliwe.
Zazdraszczamy, bo tak jak powiedziałem, nie zazdrościmy Halinko, ale na to zawsze mocno
zwracam uwagę
bardzo, pozytywnie zawsze. Ja z punktu widzenia mojej osoby
to słuchajcie, zawsze Halinka, jeżeli idzie o dzień dobry na Facebooku jest
przede mną z reguły. To jest dla niej normalne, ja nie mam nic przeciwko.
Kiedy my jedziemy pewnie do pracy, ona często już wraca słuchajcie z gór.
Kiedy my myślimy, żeby odpocząć, to ona wraca ze spaceru z psem.
Niespożyta energia, bo ta chęć życia
powoduje, że jest inicjatorką, współorganizatorką
wielu wydarzeń na terenie naszego samorządu. I za te wszystkie aktywności
Halinko serdecznie dziękuję. I o czym była też mowa, to
dzięki jej aktywności zaangażowaniu wspólnie z innymi osobami doprowadziła do powstania
rekreacyjnych tras biegowych na Chotarzu, które dzisiaj stały się wizytówką Kościeliska
i przyciągają w zimie rzesze biegaczy narciarskich i stanowią taki tytuł,
że potrafimy tutaj się porozumieć jako górale,
mieszkańcy tego miejsca. Hasło Kościelisko dla biegaczy, wiele imprez
Halinka zawsze obecna, zawsze gdzieś tam z telefonem z opcją
zdjęcia, wylatująca w takich chwilach, kiedy cię często tego nie
spodziewamy. Od urodzenia związana ze sportem. W jej rodzinie, co
Państwo słyszeli, sport był od zawsze i Halina to z dumą kontynuuje.
Po drodze zatem kluby sportowe, bieganie na nartach, zawody, treningi, wyrzeczenia.
Teraz dodatkowo Nordic Walking i góry, same przyjemności. Halinka
ma też głowę pełną pomysłów i tylko pewnie czasu brakuje jej do ich realizacji,
takie mam czasem wrażenie. Ja o jeszcze jednej rzeczy
też tutaj przy Halince chciałem wspomnieć, o miłości do Kościeliska,
bo wszędzie, gdzie się udaje, cokolwiek czyni, pamięta o tym, że jest z Kościeliska.
To nie tylko kwestia przesyłania zdjęć, ale to
też kwestia rozmów, które prowadzę z różnymi osobami i okazuje
się, że oni gdzieś już po drodze Halinkę spotkali, już z nią rozmawiali.
No ale słuchajcie, tak zachowuje się dobry ambasador.
Więc za to też Halinko dziękuję za to, że tą miłość do Kościeliska widać
w każdym aspekcie. Wiecie, znacie Halinkę i macie świadomość, że
jest to osoba, która w jednym miejscu długo nie wytrzyma, nie wysiedzi i musi
być w ciągłym ruchu. Myślałem, że będzie Henryk dzisiaj, jej mąż i to w jakimś zakresie
potwierdzi zaprzeczy, ale niestety nie udało mu się dzisiaj
dotrzeć. Nie jest z nami, pozdrawiamy go serdecznie. Mam
nadzieję, że w najbliższym czasie będzie okazja. Ktoś musi, tak, w domu
siedzieć, żeby ktoś mógł z domu wyjść.
Taki jest szanowni Państwo, nasz laureat nagrody Zasłużony
dla Gminy Kościelisko. Droga Halinko raz jeszcze gratuluję
tego tytułu. Dziękujemy za każdy rodzaj twojej działalności.
Dziękuję w imieniu całej naszej społeczności. Z dumą dzisiaj ten
tytuł Zasłużony dla Gminy Kościelisko ci nadaliśmy, wszystkiego najlepszego.
Bardzo dziękuję. Jak jeszcze słówko mogę
powiedzieć, bo naprawdę jestem... Ale zanim cię puszczę, to jeszcze jedno chciałem powiedzieć.
Bo jak sobie siedziałem i Bartek mówił o babci, to słuchajcie. Popatrzcie jak
się złożyło, że tak naprawdę dzisiaj nagrodziliśmy dwie kobiety,
które nie tylko są związane z Chotarzem, o czym już była mowa, co też zapamiętam,
ale dwie kobiety podobne do siebie z punktu widzenia energii, zaangażowania,
działalności, upartości. To wszystko, to wszystko tak się poukładało,
że jak was sobie zestawiam, naprawdę byłyście, jesteście do siebie podobne.
Tak się dzisiaj szanowni Państwo
złożyło. Halinko oddaję ci głos. Ja tylko dopowiem, że jak
byłam małą dziewczynką tam mieliśmy gospodarstwo, to pamiętam jak dziś,
jak żeśmy na tych borach, tam, gdzie teraz są trasy biegowe, z Panią Helenką grabiły
po sąsiedzku siano. Ja wtedy pamiętam, że mi się wydawało, że ona jest dużo starsza, ode mnie,
dużo, dużo nie. Teraz to te różnice już wieku
się zatarły, ale wtedy. Też byłyśmy blisko zawsze, więc...Zostawiam ci mikrofon, to sobie pogadasz.
Nie, ja już dużo nie będę mówić, ale powiem tylko jedno.
Zawsze chciałam być wielkim sportowcem,
no nie udało mi się i teraz uważam, że takim jestem.
To taka moja olimpiada, te biegi
w całym świecie, bo brakuje mi jeszcze dwóch biegów, żeby powiedzieć,
że jestem.
global , czyli wszystkie na świecie. No jeden
praktycznie już siedziałam w samolocie i niestety musiałam wrócić, bo odwołali nam lot.
No, ale co się odwlecze widocznie po to to się stało. Ja przecież nie miałam żadnego
napisu na czapce Kościelisko. Ja już mówiłam Wójtowi, że ja jak będę odbierać ten tytuł
jako pierwsza zresztą Polka, mam nadzieję, że dolecę, dożyję i dolecę,
że jak będę miała siłę, bo mówię już człowiek coraz starszy, dlatego chcę to szybko zrobić,
więc myślę, że jak będę w tej Japonii za cztery miesiące, to już będę
miała ten napis, że będę odbierać, że to będzie Kościelisko.
Bo chciałabym takie coś, żeby jednak, no nie, dużo ludzi od
nas biega po świecie, już też zaczynają jeździć, bo chyba
troszkę, chyba troszkę podglądają. Ale bardzo dobrze, bo o to chodziło. I tak samo na
Biegu Piastów tyle ludzi z całego... Także Kościelisko, żeby tam się wyróżniało,
żebyśmy byli widoczni. Także to już kiedyś zgłaszałam taki, żeby czapeczki jakieś,
żeby nas widzieli, że to my. To, że słyszą, bo ja cały czas gadam
już, to tylko Kościelisko i Kościelisko, nie. A ja zawsze
jestem na najpiękniejszych trasach w Polsce, znaczy no najdłuższych, tak
w Jakuszycach, ale zawsze
przyjedźcie do Kościeliska, do Kościeliska. U nas to się biega, tam się dobrze uczy nie, no bo
wiadomo, Jakuszyce już profesjonalne. Ale naprawdę cieszę się, że ten biathlon się rozwija.
Cieszę się, że Kazia tu widzę, olimpijczyk
i naprawdę myślę, że jeszcze podziałamy. Bo już go zachęciłam,
żebyśmy Radę Seniorów tu założyli
i tylko czekam na
przyklaśnięcię tej Rady, bo jesteśmy zwarci i gotowi. Słyszałam,
że już jest miejsce, więc wszystko wszystko gra. Tylko jeszcze
do radnych ukłon, żeby zaakceptowali.
A na pewno nie będziemy przeszkadzać, tylko pomagać,
bo taki jest nasz cel. A naprawdę jest co robić z ludźmi, no,
senior plus, tak, że tak powiem, nie będą mówić wiekiem. Także dziękuję naprawdę. Czuję
się strasznie wyróżniona i myślę, że teraz
muszę coś zrobić. A już zrodził się parę dni temu pomysł szalony, który
będzie promował Kościelisko, ale już wciągnęłam z innych gmin. Już byłam na
Orawie
i tam się zrodził świetny pomysł, więc myślę, że zdradzę
niedługo. Proszę? To ci powiem, ale to musi...
Za dużo naraz. Najpierw zapraszam w środę do
remizy. Mogę, tak tak już zapraszam, a pytam się czy mogę nie.
Dobra o 18-ej w Remizie na pogawędki zapraszam. Także
dziękuję bardzo.
Szanowni Państwo otwieram dyskusję, otwieram gratulacje.
Kto chciałby zabrać głos? Zapraszam do mnie.
Panie Przewodniczący, Panie Wójcie, szanowana Rado. Ja przede wszystkim chciałbym podziękować
za to, że ten tytuł
został przyznany dla naszej Pani Prezes. Bo myślę, że te 10 lat
od kiedy jej nie ma,
to był ten tak zwany sprawdzian. I my ten, myślę, sprawdzian wspólnie
dobrze wykonaliśmy. Jak sobie przypomnę, ile razy
tak zwanych trzech muszkieterów z Panią Prezes chodziło do Pana Wójta
Bogdana ja, Bartek, Andrzej, no to te rozmowy
zawsze były interesujące i dużo z nich zawsze zyskiwaliśmy
i też Pan Wójt zawsze z nami,
nie tylko był naszym kolejnym doradcą czy taką osobą wspomagającą,
ale też zawsze trzymał tego ducha z nami.
I dzisiaj mogę powiedzieć, że po tych 10 latach możemy zameldować, że
wiele się udało zrobić dzięki niej. Dla nas to nie była Pani Prezes, bo dla nas
to była ciotka. Każdy ją traktował jak członka swojej rodziny,
bo ona też nas tak traktowała.
Po każdej akcji, bez względu na to, która to była godzina,
o ile obiadu dla Bartka nie było, to kiełbasa przykładowo o trzeciej rano,
wracając z wiatru halnego, zawsze była gotowa u niej w domu. I tak naprawdę
nie wracaliśmy do remizy,
tylko do punktu pierwszego, żeby się najeść, żeby jej zdać relację
z tego, co było, co zrobiliśmy i dopiero mogliśmy jechać na remizę.
I dzisiaj
z dumą jestem w tym miejscu i dziękuję za to,
że nie tylko ja, ale i inni są lepsi.
Dziękuję bardzo.
Zapraszam kolejne osoby.
Szanowni Państwo, na początku w imieniu Komisji Kultury, Sportu i Promocji Gminy
Kościelisko chcieliśmy się dołączyć do tych wszystkich wyrazów uznania
i gratulacji na ręce rodziny ciotki Heli, bo
ja tak se ją całe zycie nazywoł
i tak będzie. I dla Halinki także jeszcze roz wielkie wielkie
gratulacje, a wspólnie z Panią
Zosią Leśnik Sekretarzem w imieniu Związku Podhalan
też chcieliśmy
pogratulować, podziękować dla Halinki ta działalność
jest łącona
na różnych płaszczyznach. Także to, co w sporcie, jak
się godo tej ambasadorki jej działania na całym świecie
są. Także cieszymy się, że w tym momencie te jest w Zarządzie Związku Podhalan Kościelisko.
Halinko wielkie gratulacje, podziękowanie.
Dziękuję bardzo, bo ja zawsze pamiętam
[niezrozumiałe]
Ale tak samo i ciotka Hela to całe życie ze Związkiem
Podhalan w Kościelisku
działała. I choć jakieś rzeczy by się dla Kościeliska nie udały, gdyby
nie te wspólne działania. Zacznę może od
Kumoterek, to był ten motor napędowy. To to zrobiło
historię, jak się godo na skalę światową,
potem. Także wielkie wielkie
Bóg zapłać dla rodziny
na to żeście są dziś tu w tym wyjątkowym dniu. A ciotka Hela, to
już było dziś powiedziane, jak tych ludzi młodych gorneła ku sobie.
Ja też mioł tą możliwość ciotkę z tej strony poznać
tu z kolegami tak samo,
a od małego ciągła ku dobremu.
I myślę, że chyba tu większość nos
wyciągnęła z tej jej nauk dość dużo. Także wielkie
wielkie gratulacje na wasze ręce i podziękowania Halinko dla tobie i dla ciotki Heli.
Bóg zapłać.
Szanowni Państwo, ja już przemawiać nie będę, ja tylko mam przyjemność
pogratulować koleżance.
[niezrozumiałe]
Jeśli pozwolicie, to ja dzisiaj naprawdę pójdę na cmentarz
i złożę te kwiatki właśnie na grobie mojej cioci i Bronci
Polankowej, bo to jest moja idolka. Ja po prostu
podziwiam tą kobietę, czytam o niej często
i jak kiedyś sobie przeczytałam, że przejechała na rowerze dookoła Polskę,
to sobie, już mam taki plan w głowie, jak skończę wyjazdy po świecie
i już jest nawet plan, bo tak bez celu jechać w Polskę to jest w ogóle
bez sensu. Już mam dwa plany, znaczy jeden plan,
a dwa jakby pomysły jaką ideę przybrać. I chyba
nad tym się na razie zastanawiam, ale to w przyszłym roku ruszę z tym projektem.
Nie. To tu tu będzie tak.
Tak ale to naprawdę, to wtedy to już muszę mieć koniecznie tą czapeczkę,
że Kościelisko, no bo przecież jadę po Polsce. To tu wszyscy znają.
Halinko każda czapeczka stowarzyszenia ma Kościelisko. Ale to musi
być duży napis, jak przemykam szybko to nie widać.
Panie Przewodniczący, Panie Wójcie, Wysoka Rado, szanowni
Państwo.
Miałem nie mówić nic, bo już się nagadałem w swoim życiu, ale
jak sobie tak myślę cały czas te 16 lat, kiedy byłem Wójtem,
to cały czas się przewijały te dwie osoby w Urzędzie Gminy w Kościelisku.
I Helenka i Halinka, no bez nich nie
było,
nie było praktycznie dnia, żeby coś nie wymyśliły.
No Helenkę poznałem bardzo, bardzo dawno temu,
bo jeszcze w zespole w Zespole Góralskim Małe
Podhale. Udało mi się zatańczyć z Helenką.
Bardzo fajne czasy były.
Jeszcze dzieci jeździliśmy po
różnych gminach miastach. Pierwszy raz widzieliśmy wtedy,
ja pierwszy raz byłem w Warszawie. Myślę, że Helenka też. To były bardzo fajne
czasy, później przyszedł
czas już taki bardziej dorosły, a nawet powiem bardziej
odpowiedzialny. Bo kiedy zaczęliśmy, kiedy powstawała gmina w 1995 roku,
to Helenka była na pierwszym froncie. Ona z nami startowała
w wyborach. Ona zawsze brała udział, i to taki
czynny, w Radzie Sołeckiej. Zawsze była pierwsza do
pomocy, do działań.
Ale najbardziej oczywiście związana ze strażą,
Ochotniczą Strażą Pożarną, no bo przecież jak Rysula wszyscy
byli bardzo zaangażowani w tą działalność.
No a Helcia, wiecie, to były takie czasy, że kobietki czy druhny,
bo już były druhny, to one tam za bardzo do gadania nie miały.
One mogły podać coś do stołu tak, tylko posłuchać
co się dzieje, bo takie były, takie były czasy. Dzisiaj się czasy zmieniły.
Ale powiem taką rzecz, rzecz która, która mnie
bardzo mocno utkwiła w pamięci, bo
ja już to kiedyś opowiadałem, ale
warto o niej pomyśleć i ją
przypomnieć.
Był taki pożar w Kościelisku koło straży pożarnej,
tu chłopcy pewnie pamiętają, ale jeszcze dziećmi byli, kiedy
Straż Pożarna z Kościeliska nie dojechała, bo nie miała czym dojechać.
Chłopcy oczywiście, druhowie brali udział w tej
akcji. No, ale cóż mogli zrobić kiedy no było
jak było.
I wydawało się, że spadła taka duża krytyka
na straż pożarną.
To było, to było
coś niesamowitego, ponieważ no trudny
moment był dla straży.
I wtedy Helcia,
jakby stanęła na wysokości zadania. To była właśnie kobieta,
która podniosła głowę i powiedziała, nie, my to odbudujemy.
No i tak po malutku odbudowywała odbudowywała, a później jak już zostałem Wójtem
to wiecie
przyszła do mnie z takimi no
chłopcami.
Może troszkę więksi byli, patrzę na Adasia na Wojtka, jak
ten wnuk, który siedzi, ja
myślę. I Helcia mi mówi, że to będą, to będzie straż pożarna.
Ja sobie pomyślałem, Matko święta no jak ta
Helcia będzie budować tą straż, ona sama i te
dzieci.
Ona mi mówi, nie, my tu zbudujemy taką straż,
zobaczy
Pan też. No i tak od tego się zaczęła taka
taka bardzo konkretna
i ścisła moja, moje zaangażowanie do
straży pożarnej. Bo wiedziałem, że tej osobie trzeba bardzo mocno
pomóc. Bo to jest osoba, której warto pomagać i ona rzeczywiście
tą straż na nogi postawiła. No i tak się stało, że
później już chłopaki dorastali i wszystko
szło w dobrym kierunku.
Wszyscy byliśmy bardzo dumni z tego, że to tak wszystko pięknie
działa.
I też pamiętam taką,
może ostatnia rozmowa z Helenką może,
ale jedna z ostatnich,
kiedy przyszła do mnie
z Adasiem,
z Bartkiem, z Andrzejem.
Ona się nie przyznawała do tego, że jest chora,
powiedziała mi tak. Ty musisz
tym chłopakom pomagać.
Pamiętaj o tym,
że mnie już niedługo nie będzie
i teraz to wszystko spada na twoją głowę.
I powiem wam, że mnie troszkę te nogi się ugięły, bo wiedziałem,
mówię jak to,
jak to wszystko poukładać.
Oni to nie, nie, nie... To jeszcze było, to jeszcze było dosyć dawno temu, bo
przecież dosyć dawno temu zmarła Helena.
I ona mi wtedy powiedziała, to ten będzie robił to,
ten będzie to, a ten będzie robił to.
I wiecie, że tak się wszystko pięknie poukładało. Jak
dzisiaj patrzę na tych chłopaków, już Panów, to już są zasłużeni
działacze OSP
i Państwowej Straży Pożarnej.
Trochę długo o tym mówię, ale warto dzisiaj wspomnieć
o tej Helence tak od serca. I jestem chyba osobą, która
najdłużej tą
Helcię znam.
I bardzo gratuluję,
że taki wniosek został złożony i bardzo się z tego cieszę.
No i super.
No a Helenka, Halinka, Helenka Halinka
emerytom to się zdarza.
No tak jak powiedziałem, no też znam Halinkę od dziecka praktycznie.
Też
z Chotarzem jestem związany bardzo mocno.
Ale jak już o tych trasach jak zaczęła wymyślać to już miałem jej dość.
Bo to jest.. Proszę?...
No tak, ale to było, to było niesamowite,
bo myśmy
myśmy bardzo mocno działali na Butorowym Wierchu
w latach 70-tych.
W 1998 roku już praktycznie, już praktycznie
trasa na Butorowy była. Wydawało
się, że już jest, że już
ratraki były kupowane.
Jest kolega radny, który to pamięta dokładnie i dwie osoby tak
zablokowały tą trasę na Butorowy, że nie udało się jej uruchomić.
I wtedy, jak mnie Halinka przekonywała do tras biegowych,
to ja nie zabardzo,
po prostu miałem dość, bo ja już tam wtedy 3 lata spędziłem na Butorowym
Wierchu. Znałem każdy
potoczek, każde drzewko, wszystko co tam
na tej trasie mogło się wydarzyć i już mi się nie chciało drugi
raz za to brać, bo
po prostu, po prostu zwątpiłem już, że to się uda zrobić. A Halinka
cały czas
mnie namawiała. Mówię, Halinka, jeżeli kupimy ratrak,
jeżeli wyskrobiemy trochę kasy, to ja pójdę.
A wiedziałem, bo przecież tam jest połowę tych działek to praktycznie
do naszej
rodziny należy.
No to o to się nie martwiłem, że Kubince
dadzą zgody, ale były też i inne
działki i inni właściciele.
Pamiętam, jak kupowaliśmy ratrak 68 000 zł. Ten
ratrak to było dużo pieniędzy. Dzisiaj 68 000zł to nic,
a to była kupa kasy. A do Andrzeja
Kowalczyka mówię Andrzej, ty jesteś za ten ratrak odpowiedzialny.
Bo kupujemy starego dziada i mówię, jak on się zacznie psuć no to nas
z tej gminy wyniosą.
Andrzej mówi, będzie jeździł, będzie. To on nam pomagał.
I wyobraźcie sobie jak ten ratrak już dojechał do Kościeliska to my z Halinką
po tych ludziach. I po tym ja się nauczyłem jeździć ratrakiem,
doszedłem do takiego wniosku.
Pamiętacie na pewno jak ja
o 5-tej rano wstawałem i siadałem do ratraka.
To było strasznie, to jest strasznie trudno jeździć.
Dzisiaj są ratraki takie, że jest kierownica, te
nowoczesne, a w tamtym
Bartek wie, są tylko dwie kulki takie tu
i tym trzeba kręcić i wszystko tą jedną ręką.
[niezrozumiał] uczył mnie jeździć, no trochę mi to zeszło,
ale nauczyłem się tym ratrakiem jeździć
i jak dojeżdżałem do płotu na przykład to
dzwoniłem do tych. I mówię ty tam masz nieodgrodzony
płot, a ja tu stoję 6-ta rano zimno mówię do tego
delikwenta
a tej nie rozgrodziłeś.
I mówi, no dobra, no coś tam pogadał pogadał, mówi
to rozgrodź. No to myśmy już mieli przygotowane kleszcze. To
takie były z drutu
te płoty, [niezrozumiałe] i tak żeśmy
zrobili. I wtedy, wtedy było
chyba 18 km tras.
Myśmy to zmierzyli, to były, to były najdłuższe
trasy w Polsce, poza Jakuszycami.
Jeździliśmy, jeździliśmy, gdzie się dało. Mieliśmy jeszcze potem plan, żeby i na
Gronik jechać i na Polanę.
No także to...
A halinka bo ja mówię o sobie, a nie o Halince.
Fajne wspomnienia.
[niezrozumiałe]
Nie zapomnę tego.
Halinka, jak wymyśliła, że robimy otwarcie na skalę taką
taką europejską praktycznie, to mnie głowa rozbolała. Mówię,
no Halinka jak? Ani pieniędzy nie mamy, to wszystko się liczy. A mówi
tam u twojego syna robimy, na dole otwieramy drzwi, tam
jeszcze dom nie był wykończony, tam robimy imprezę tu muzyka
tu to, tu to.
Wszystko się udało, ściągnąć kasę. Ja tylko
powiem na zakończenie, bo impreza była... Teraz oddam Halince głos.
Nie musimy razem, stój
Bo ja wam tylko powiem, że impreza się odbyła, ale
nim się odbyła, to ja pamiętam, no nie, musimy ściągnąć tu media, sportowców. No to
pamiętam, że było dużo, ale media Boże dzwonię do tego
do, dali mi tam telefon, już nie pamiętam, Czesiu Fluder
do Chruścickiego, to nie wiem czy pamiętasz taki znany był z Eurosportu ten
redaktor. No i dzwonię no nie, że tu wielkie otwarcie teraz biegowych,
czy mógłby przyjechać. No on tak słucha mnie słucha, no przecież w życiu chłopa
nie widziałam na oczy nie, ale tak opowiadam. No i mówi, no
kiedyś może przyjadę jak mi się uda, to zobaczę jak tam macie nie? No dobra. Ja mówię,
no szkoda, bo mówię przyjeżdża Julian Gozdowski, mówię
z Jakuszyc nie i ten, no fajnie by było. No ale nic to mówię, no to
kiedyś tam czekam na telefon jakby mógł, to odwieziemy go. Nie minęła
godzina dzwoni telefon.
Chruścicki dzwoni, przepraszam bardzo czy to zaproszenie jest aktualne?
Wsiadam do pociągu, przyjadę. Ja mówię, dobra odbierzemy, no nie. Mówi nie, no ja nie mogę
tam nie być, jak tam jest Julian Gozdowski. Ja mówię, no dobra, ale przecież
Julian w ogóle powiedział, że nie przyjedzie, no nie, bo jest stary. Ja pierniczę,
co tu zrobić. Dzwonię
do Juliana. Julian musisz przyjechać, bo Chruścicki przyjeżdża, przecież on mnie powiesi pewnie.
No i przyjechał, no po prostu mówię wam, to się działo wszystko jak taka magia nie.
A najlepsze zawsze zapamiętam słowa no Wójta, jak
już się skończyła impreza nie, pamiętam, i ten Sebastian jeździł
na nartach i ten aktor Krystian Wieczorek. A
jak się skończyła impreza, a Bogdan się tak pyta,
przepraszam bardzo, kto za to zapłacił?
Była impreza tu po prostu wszystko, żeśmy Wojtek, Marysia, żeśmy pościągali
tyle ludzi, że naprawdę. No i to jest taki przykład, że można prawie z niczego, no
nie. No, pamitasz,
bo też z nami byłes wtedy już. Czy jeszcze nie, czy potem. Od samego
początku. No właśnie tu mamy reportera. No także to mówię,
z niczego można zrobić przyjęcie tylko trzeba po prostu wspólnie działać, to wszystko
się da zrobić także.
Chyba Wójta żem zagadała,
dzięki bardzo.
Tylko jak to wójtowie mają zawsze chcą dużo mówić, więc, a dzisiaj
jest twój dzień, wasz dzień. Szanowni Państwo. Czy ktoś jeszcze chciałby
zabrać głos? Zapraszam.
Panie Przewodniczący, Panie Wójcie, szanowni zebrani.
Miałem tak, jak Bogdan powiedział, nie zabierać głosu. Chciałem pogratulować
Halince tego wyróżnienia, bo to namawiała mnie kiedyś do Rady Seniorów.
Nie chciałem, bo mam mówię za dużo obowiązków, przyjecha do domu
i przekonała najpierw żonę.
Ale wracając, dlaczego tu wyszedłem?
Ze względu na koleżankę Helenkę.
Zawsze to zaszczyt dla firmy, dla kolegów z pracy, koleżanek,
jeżeli pracownik
danej firmy, kolega, koleżanka dostaje takie wyróżnienie.
Z Heleną przepracowałem ponad 30 lat.
I wiem, była uparta, pełna energii. Najgorszy
dla firmy był ten przełom lat 80tych, 90-tych. Jak miałem różne
wątpliwości z Helenką rozmawiałem, z innymi tam różnie, może
damy radę, może nie damy. A Helenka zawsze mówiła, damy radę na pewno. Pewnie
to ze względu na pracę w straży nie.
Toczyliśmy przez te ponad 30 lat wiele rozmów
na tematy zawodowe. Oczywiście czasami się nawet w domu kończyły późnym
wieczorem. Ale zawsze,
może nie zawsze, ale często rozmowy kończyły się
na temat pracy zawodowej, to przechodziliśmy
na temat,
rozmowa toczyła się na temat Ochotniczej Straży Pożarnej. Ja tam
też to mam troszkę takie skrzywienie małe, ale Helenka miała bardzo
duże skrzywienie na temat pracy zawodowej,
pracy w Straży Pożarnej, bo zawodowej oczywiście też.
I chciałem tu pogratulować rodzinie
i podziękować Adamowi za złożony wniosek. Oczywiście
Kapitule, Wójtowi i Radzie podziękować za to wyróżnienie. Bo dla
firmy jest to bardzo duży zaszczyt.
I wracając jeszcze do rozmów o straży, czasami
kończyła się rozmowa, ale trzeba by tą straż jakoś wesprzeć. Dziękuję
bardzo.
Czy ktoś jeszcze z Państwa?
Bardzo proszę.
Ja tym razem króciutko.
Panie Wójcie, Panie Przewodniczący, Wysoka Rado.
Była tutaj we wniosku mowa o spotkaniach z olimpijczykami,
Biegaj z olimpijczykiem, Trenuj z olimpijczykiem. Ja miałem taką okazję
właśnie brać udział w tym na zaproszenie Pani
Halinki.
Ale jednym z takich ważniejszych rzeczy, jakie uważam, to było spotkanie
olimpijczyków z młodzieżą w szkołach podstawowych Witowa, Dzianisza i Kościeliska.
Szczególnie z młodzieżą tą starszą, gimnazjalną. Wtedy były gimnazja, gimnazjum jeszcze było.
I spotkania te polegały na tym, zapytania młodzieży,
czy coś wiedzą o olimpijczykach w gminie?
No i z przykrością trzeba powiedzieć, że niewiele wiedzą.
Niewiele wiedzą i te spotkania, które były w tych szkołach,
które były to, no, mam nadzieję, że trochę ta młodzież
się dowiedziała w ogóle o sportowcach z Kościeliska, w gminie
Kościelisko, jak i w poszczególnych wsiach. Za to Halinko
bardzo ci dziękuję. I gratuluję ci, i gratuluję ci tego
zasłużonego wyróżnienia. Dziękuję bardzo.
Kaziu to taki jest sportowiec, on zawsze jest. Po prostu, nawet jak nie ma czasu, to mówi dobra
przyjdę, bo mówi mi, że nie przyjdzie, ale przychodzi naprawdę na wszystkich tych.
Ale to było takie smutne nawet właśnie, że jak byliśmy w Witowie,
to dzieci, sąsiedzi nie wiedzieli, że mają takiego
takiego znanego sąsiada. Więc tutaj to trzeba naprawdę dużo,
bo dużo tu
ludzi jest i mówię odchodzą. Później tak szkoda nie, że
nie doczekają tego, że tu ich właśnie wyróżnią. Tak jak
właśnie Pani Helenka, nie, dopiero po śmierci. Ale i to tak mówię, możecie
być dumni z mamy. I to naprawdę mnie też tak tu nawet wzruszyło, jak
Bartek powiedział, że nie jadł obiadów nie,
bo mama pracowała. Ale no mówię, obiady teraz jesz, a ten
nie o mamie tyle wszyscy ładnie mówią. Więc...
No mamę wszyscy miło wspominają i to chyba ważniejsze niż ten obiad.
Ja to samo, ja to samo w domu mówię, a już tam z jedzeniem. Nie no dobra,
i tak dobrze wyglądamy. Ale właśnie chciałam powiedzieć, że
niedługo, i to jest mój
taki właśnie pomysł na następny rok, będzie 90 lat
kończył nasz czterokrotny olimpijczyk Józef
Gąsienica-Sobczak. Naprawdę mam w głowie szalony plan,
ale już wiem, że muszę zaangażować więcej ludzi,
bo to musi być na ogólno, na Małopolskę całą, nie tam będziemy się tam bawić
w Kościelisko, tylko będą takie urodziny spędu.
I myślę, że to jest no też taka sylwetka. To był,
no do tej pory żyje tak, jest sprawny i on naprawdę też tak
jak kiedyś z Danusią rozmawiałam, no tata taki biedny siedzi sam w domu,
nie. I tak sobie myślę, no wiadomo, każdy, dzieci mają swoje zajęcia, no pracę
i taki ten klub, który by tutaj działał naprawdę, to
myślę, że wiele ludzi by wyciągnął. I spotykać się nie to, że tam przychodzą,
bo jest dużo stowarzyszeń, coś robią, ale to jest jakaś tam praca, trzeba coś robić, nie.
A tu mamy, tu trzeba się po prostu troszkę, no że tak powiem, pobawić z życiem.
Byłam teraz przedwczoraj na Orawie.
Mieliśmy tam takie warsztaty, mają taką, zrobili
właśnie w remizie taką kawiarenkę społeczną, bo po prostu, jak tam
zadzwonili do tych seniorów, bo oni tam przychodzą. Jak usłyszeli, tam ktoś przyjeżdża, no nie,
coś tam im poopowiadamy, po prostu przyszło ich tyle, że normalnie chyba ze trzydziestu, nie.
I jak oni się cieszyli, opowiadali swoje, no nie, tam bośmy takie miały
trochę wspominkowe, takie o tym, jak zachować pamięć, no po prostu
rewelacja. Jacy pogodni ludzie, naprawdę, ile się może od nich nauczyć. Więc mówię,
zachęcam, żeby tu jednak jak najszybciej tu powstało, bo
można jeszcze wiele zdziałać. I potem, żebyśmy nie żałowali, że tam
już nie ma kogoś, nie, a go chcemy tam docenić tak, tylko róbmy
to teraz tu. Bo jak to mówią, nie, jutra może nie być. Także
takie moje przesłanie. Ja jestem gotowa do działań i mówię
nawet mam już trzy pomysły w związku z tym jest. Ale na razie mówię o jednym,
bo to jest, bo to już niedługo praktycznie, to jest 5-ego bodajże
lipca albo 6-ego, no tutaj coś takiego. Więc to jest naprawdę a to trzeba
zrobić
z pompą i paradą, jak to się mówi.
Także tu głośno już ten wniosek podaję, teraz będziemy szukać
pomysłów,
jak to zrobić. Na pewno na tym, na pewno na biathlonie
na pewno. Ja już pomysł mam, tylko mówię, że jak się gmina włączy.
To dzięki jeszcze raz i jeszcze raz naprawdę gratuluję
mamy,
że taką mieliście wspaniałą mamę i macie co wspominać. I to ten dzisiaj dzień,
to też mnie wzruszył także. Dumna
jestem, że mamy takie kobiety silne w Kościelisku.
No praktycznie bez straży, jak sami wiemy, ani rusz. Gdzie coś
się stanie, to już straż jest tak. I to naprawdę jest
duma naszej wsi.
I to jest myślę, taki zalążek tego, że tak jest jak dzisiaj, dzisiaj
jest tak jak jest także.
Ja dziękuję też za swoją, że mogłam się dzisiaj wygadać, choć mówię,
jestem strasznie zaskoczona i wzruszona. I to w ogóle tak trochę na mnie jak, mało kiedy
się peszę i to dzisiaj się naprawdę bardzo speszyłam. Ale
dziękuję ślicznie. Będę
długo to pamiętać. Dziękuję bardzo.
Szanowni Państwo, czy ktoś jeszcze chciałby zabrać głos? Nie widzę.
Więc ja podsumowując, kończąc dzisiejszą sesję,
przyszła mi na myśl taka,
taka myśl, że gdyby sportowcom
i społecznikom dorzucić trochę czasu, to działoby się, oj działoby się dużo więcej.
W tym miejscu jeszcze raz na ręce rodziny Pani
Heleny, Halinko na twoje ręce, gratuluję. Dołączyłaś do grona
tychże tutaj osób, które są razem z tobą, zaszczytnego grona.
I naprawdę jak się patrzy na was,
to jest czego zazdrościć i jest kogo naśladować.
Jeszcze raz wszystkiego dobrego, zarówno dla ciebie i dla tych wszystkich,
którzy już posiadają te tytuły sprzed lat
i są z nami tutaj.
Dziękuję, szanowni Państwo, za obecność na dzisiejszej sesji, sesji uroczystej
i w tym miejscu ją zamykam i zapraszam na poczęstunek
i rozmowy w kuluarach.