Dzień dobry Państwu.
Jest mi niezmiernie miło powitać Was wszystkich.
Nim to zrobię.
Wymieniając z imienia i nazwiska, pozwolę sobie
odczytać formułkę która nas obowiązuje przy każdej sesji. A więc
informuję, że w celu spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa zapewnienie
publicznego dostępu do posiedzeń Rady gminy Kościelisko, przebieg
sesji Rady Gminy Kościelisko rejestrowany jest za pomocą urządzenia rejestrującego
obraz i dźwięk.
Posiedzenie transmitowanej są zawsze na żywo za pośrednictwem platformy
"radni.info". Zapisy z nagrań udostępnione są na stronie internetowej
Biuletynu Informacji Publicznej urzędu gminy Kościelisko.
Szanowni Państwo, w tym miejscu
otwieram piątą uroczystą sesję gminy Kościelisko.
Witam
Szanownych gości,
według precedencji, witam wicestarostę powiatu tatrzańskiego
pana Wawrzyńca Bystrzyckiego.
Wraz z Maciejem Krzeptowskim, przewodniczącym
Komisji Oświaty i Kultury powiatu tatrzańskiego.
Witam panią Anielę Michniak wraz z rodziną.
Witam panią Bronisławę Gach wraz z rodziną.
Witam rodzinę pana Jana Bukowskiego, to jest dzieci:
panią Annę, paną, pana Andrzeja i pana Jana.
Witam również panią Annę Bąk z
rodziną.
Szanowni Państwo, jest z nami jak zawsze wójt gminy Kościelisko Roman Krupa.
Oraz sekretarz Mariusz Koperski.
Są z nami również dzisiaj przedstawiciele poszczególnych jednostek,
w tym pani dyrektor szkoły w Kościelisku Marta Szlachtowska.
Pani Agnieszka Pawlikowska, dyrektor [niezrozumiałe].
Pani Małgorzata Karpiel-Bzdyk, dyrektor
GOK.
Pani Agnieszka Grzegorczyk, kierownik referatu planowania.
Szanowni Państwo, są z nami widzę że z jednej
strony co cieszy już zasłużeni dla gminy Kościelisko.
Witam radnych byłych,
witam muzykę, witam nasze biuro obsługi, a
także media w osobie pana Piotra Korczaka.
I na końcu pozwolę sobie przywitać gospodarzy tego miejsca,
czyli nas, radnych gminy Kościelisko w ilości 13.
Stwierdzam, że na 15 radnych jest 13, co stanowi kworum przy
którym możemy obradować. Zgodnie z formalnością odczytam
porządek obrad, który zatwierdzimy przez aklamację.
Punkt 1. Otwarcie sesji, powitanie gości, stwierdzenie kworum, przyjęcie porządku
obrad. Punkt 2. Wręczenie nagrody za osiągnięcia i działalność w dziedzinie twórczości
artystycznej, upowszechniania ochrony i rozwoju kultury w gminie Kościelisko. Punkt 3. Wręczenie
aktów nadania tytułu "Zasłużony dla gminy Kościelisko". Punkt 4. Wystąpienia
gości i radnych.
I punkt 5. Zakończenie obrad.
Nie widzę uwag co do porządku, zatem uważam
go za przyjętego przez aklamację.
Szanowni Państwo, przejdziemy zatem do punktu drugiego. Nagrody za osiągnięcia
w dziedzinie twórczości artystycznej i kultury. I w tym miejscu poproszę
panią dyrektor GOKR o wprowadzenie nas do
tytułu i przedstawienie osoby, która będzie honorowana. Zapraszam.
Panie starosto, Panie przewodniczący, wysoka Rado, Panie wójcie, Szanowni
Goście. Jest mi niezmiernie miło że mogę odczytać wniosek
który wpłynął do pana wójta w
sprawie przyznania nagrody za całokształt działalności kulturalnej w gminie
Kościelisko.
Tak w skrócie powiem, że nagrody te przyznawane są od wielu lat,
podzielone od kilku lat są na dwie części. Jedne to są nagrody
przyznawane za całokształt działalności w dziedzinie rozwoju
kultury. Druga część to te nagrody, które są przyznawane
za bieżącą działalność w roku powszednim. W tym roku
nagroda została przyznana jedna. Jest to właśnie
nagroda przyznana za całokształt działalności kulturalnej, czyli za
to, co
zostało stworzone przez całe życie osoby, która tę
nagrodę otrzymuje. Pozwolę sobie teraz odczytać
wniosek, ponieważ jak zapewne Państwo
już wiecie,
nagrodę w tym roku otrzymuje pani Anna Bąk, ogromne
brawa dla pani Ani.
Pani Haniu, zaprosimy panią tutaj jakby Pani sobie usiadła, ja
będę teraz czytać wszystkie, wszystkie Pani
zalety, dobre uczynki i wszystkie osiągnięcia.
Wniosek, który odczytam złożyła sołtys wsi Dzianisz,
pani Czesława Klej.
W imieniu sołtysa wsi Dzianisz oraz oddziałów Związku Podhala, zwracamy się z
uprzejmą prośbą o przyznanie nagrody wójta gminy Kościelisko za całokształt
działalności w dziedzinie upowszechniania tradycji i kultury regionalnej dla
pani Anny Bąk.
Pani Anna, przydomek "Madejowa", córka Jana i Antoniny z domu
Habina, urodziła się 16 czerwca 1954 roku
w Dzianiszu. Wywodzi się z rodziny góralskiej z tradycjami. Uczęszczała
do szkoły podstawowej w Dzianiszu, gdzie w latach 66-69 była
zawodniczką klubu sportowego "Start" w Zakopanem w narciarstwie biegowym.
W roku 1974 ukończyła technikum ekonomiczne w
Zakopanem. Jest absolwentką Akademii Ekonomicznej w Krakowie na
studiach zaocznych, gdzie w osiemdziesiątym piątym roku uzyskała tytuł magistra ekonomii.
W latach 74 do 1991 pracowała w administracji
w zakładach mięsnych w Zakopanem. Od lutego 1992 do
końca stycznia 96 była pracownikiem Banku Śląskiego w Zakopanem.
Od lutego 1996 do końca maja 2015 pracowała
w Banku Pekao SA w Zakopanem, gdzie w latach 1996 do
2001 pełniła funkcję dyrektora oddziału banku.
Od czerwca 2015 jest na emeryturze.
Od 1978 roku jest członkiem Związku Podhalan
oddział w Dzianiszu, cały czas w zarządzie oddziału jako sekretarz bądź
wiceprezes. W latach 2005 do 2008 oraz
od czerwca 2014 do listopada 2021 pełniła
funkcję prezesa współpracując z Gminnym Ośrodkiem Kultury Regionalnej
Kościelisko przy organizowaniu różnych imprez kulturalnych cieszący się
dużą popularnością wśród społeczności lokalnej, takich jak majówka
w Dzianiszu, wykopki, posiady, muzykanci.
Na pięćdziesiątym pierwszym, sześćdziesiątym pierwszym zjeździe podhalan
w Ludźmierzu otrzymała tytuł zasłużonego członka Związku Podhalan.
W latach 1985 i 95 była członkiem
Góralskiego Zespołu Regionalnego Holny działającego przy Zakopiańskich Zakładach
Wzorcowych Cepelia, kiedy to zespół w tym czasie zdobył trzykrotnie złotą
ciupagę na Międzynarodowym Festiwalu Ziem Górskich w Zakopanem.
Od listopada 2017 do października 2018 była
radną powiatu tatrzańskiego.
W roku 2014 zbierała materiały wśród mieszkańców
wsi do książki autorstwa Marii i Józefa Krzeptowskich-Jasinek i
Tomasza Nicze "Genealogia Dzianisza".
Pani Anna czynnie udzielała się w 2019 roku przy organizacji uroczystości
jubileuszowych 400-sto lecia Dzianisza pełniąc funkcję koordynatora
wydarzenia.
Anna Bąk bierze czynny udział w życiu kulturalnym naszej społeczności. Kilkakrotnie
brała udział w rekonstrukcji inscenizacji powstania chochołowskiego. Już
na emeryturze we wrześniu 2015 roku zapisała się do koła gospodyń
wiejskich w Kościelisku, gdzie nadal bierze czynny udział w
jego aktywnej działalności.
Od kilkunastu lat jest członkiem rady sołeckiej w Dzianiszu, gdzie w
latach 2014-18 pełniła funkcję przewodniczącej
rady.
W sierpniu 2019 roku Anna Bąk otrzymała za promowanie i
działalność na rzecz kultury podhalańskiej honorowy tytuł Wierchowej
Orlicy nadawany przez kapitułę na 53. Sabałowych
BaJaniach w Bukowinie Tatrzańskiej.
Pani Anna Bąk bierze liczny udział w konkursach kulinarnych, sportowych
i innych organizowanych przez różne stowarzyszenia reprezentując sołectwo
Dzianisz.
W sierpniu 2023 w Gliczarowie Górnym uzyskała drugie miejsce w wyborach
Gaździny Podhala, zyskując tytuł rektownej gaździny.
W sierpniu 2023 brała udział w konkursie na europejskich targach
produktów regionalnych gdzie otrzymała drugie miejsce za regionalny produkt spożywczy.
Pani Anna zawsze chętnie bierze aktywny udział w pracach społecznych na rzecz
parafii oraz wsi. Pomaga w urządzaniu szopki bożonarodzeniowej,
grobu Pańskiego, uczestniczy ze sztandarem Związku Podhalan w Dzianiszu w różnych
okolicznościowych uroczystościach kościelnych i państwowych.
Jest osobą otwartą, kreatywną, komunikatywną i dyspozycyjną.
Posiada doświadczenie w pracy bezpośrednio z ludźmi. Dodam
też, czego nie ma we wniosku, że od pewnego czasu nie wiem dokładnie
od kilku miesięcy zasiada w radzie seniorów gminy Kościelisko.
Ostatnio zajmuje się też rękodziełem. Przyprawia strzępki
do chustek oraz blaszkuje i koralikuje gorsety. Jak mówi "ćwiczy
cierpliwość". Swoją postawą upowszechnia i podtrzymuje kulturę
regionalną, przekazuje młodszemu pokoleniu zwyczaje i tradycje podhalańskie,
a tym samym przyczynia się do promowania naszej gminy
Kościelisko. Proszę państwa, jeżeli chodzi o formalności,
wniosek o nadanie tytułu nagrody
za całokształt działalności kulturalnej opiniuje Komisja
Oświaty, Kultury, Sportu i Promocji gminy Kościelisko, to też
uczyniła, a po pozytywnym zaopiniowaniu nagrodę przyznaje
wójt gminy Kościelisko i teraz poproszę właśnie pana wójta Romana Krupę.
Wraz z panem przewodniczącym i z wiceprzewodniczącą
Komisji Oświaty, Kultury, Sportu i Promocji panią Bułgarą o wręczenie
tejże nagrody. Dziękuję bardzo.
Dziękuję pani dyrektor za wprowadzenie, za odczytanie wniosku,
gratuluję Pani Haniu, a jeżeli chodzi o wszystkie
gratulacje,
to zgodnie z
historią i zasadą, którą sobie przyjęliśmy na tego typu sesjach,
po wręczeniu wszystkim nagród
będziemy mogli zabrać głos
i złożyć gratulacje wszystkim uczestnikom czy wszystkim
nagrodzonym dzisiaj.
Jeszcze raz gratuluję, pani Haniu. Szanowni Państwo, punkt trzeci dzisiejszego,
dzisiejszej sesji. Wręczenie aktów nadania "Zasłużony dla gminy Kościelisko".
Zgodnie z regulaminem kapituły,
której mam przyjemność być przewodniczącym, zgodnie z terminowością
wpłynęły trzy wnioski. Wnioski dotyczące osób,
którym nie będę ukrywał, wszystkim nagrody te zostały
przyznane. Jest to pani Bronisława Gach,
pani Aniela Michniak i pośmiertnie pan Jan Bukowski.
Kapituła pozytywnie rozpatrzyła te wnioski na posiedzeniu
29 maja, a następnie na sesji 20 czerwca
Rada gminy Kościelisko podjęła stosowne uchwały i dzięki
spełnieniu tym wszystkim wymogom dzisiaj możemy wręczyć Państwu
te nagrody.
Pozwolę sobie zacząć wręczanie tych nagród od pani Bronisławy Gach.
Zapraszam pani Bronisławo do mnie
tutaj na ten gorący stołek, jak to wszyscy mówią.
Pani Bronisławo, jeżeli chodzi o wniosek, który został
złożony, do kapituły wniosek ten został złożony przez radnych
poprzedniej kadencji Piotra Kopcia,
Stanisława Staszyla i Małgorzatę Lasak
i zgodnie z jego adresatem,
czyli kapitułą, pozwolę sobie odczytać
laudacje, a też i dużą część bo
pewnie niecały pani życiorys.
Pani Bronisława Gach urodziła się w Witowie w rodzinie Stanisława
i Władysława Kojsu. Uczęszczała do szkoły podstawowej w Witowie,
a następnie Liceum Pedagogicznego w Zakopanem.
Po szkole średniej ukończyła studium nauczycielskie w Krakowie.
Po ukończeniu szkół podjęła pracę w gromadzkiej Radzie narodowej w Witowie
jako referent, a następnie w 1971 roku
została sekretarzem gromadzkiej rady narodowej.
Pani Bronisława brała udział w tworzeniu gminy Kościelisko-witów z
siedzibą na Białym Potoku w Witowie.
Jako urzędnik podjęła staranie o utworzenie ośrodka zdrowia w Witowie,
który został otwarty 8 grudnia 1973 roku.
Pani Bronisława zgodziła się na wynajęcie części swojego domu; parteru
i piętra na potrzeby tegoż ośrodka.
Czynnie uczestniczyła w organizowaniu pracy
ośrodka, w którym mieszkańcy uzyskiwali dostęp do lekarza,
internisty, pediatry, stomatologa czy też ginekologa.
Ośrodek działał w domu pani Bronisławy aż do dwutysięcznego drugiego
roku.
W latach 1998-2002 pani
Bronisława była radną gminy Kościelisko,
a w jej strukturach członkiem zarządu gminy.
Pełniąc funkcję radnej zajmowała się szczególnie zadaniami w zakresie spraw
obywatelskich i opieki zdrowotnej. Brała udział w działaniach na rzecz
utworzenia przedszkola u sióstr Córek Bożej Miłości.
Następnie w latach 2002-2010 działała
w Radzie sołeckiej pełniąc funkcję przewodniczącej.
Bardzo wiele uwagi poświęcała uregulowaniu własności i odzyskiwaniu
praw do działek do działki gminnej pod kościołem w Witowie.
Dzięki tym staraniom działka o powierzchni około 14 arów
jest obecnie wykorzystywana pod zabudowę budynku wielofunkcyjnego,
w którym będzie między innymi ośrodek zdrowia czy też żłobek dla dzieci.
Działając w Radzie sołeckiej podejmowała wiele spraw dla mieszkańców, w
tym zajmowała się naprawami bieżącymi dróg
i utworzeniem filii i placówki GOK w Witowie w dawnej strażnicy
wojskowej.
Jako przewodnicząca rady sołeckiej była zaangażowana w zakup działki
pod parking przy kościele oraz przy cmentarzu i obchody
400-sto lecia Witowa.
Należy podkreślić, że będąc przewodniczącą rady sołeckiej była obecna
na większości sesji Rady Gminy Kościelisko,
a często w imieniu mieszkańców składała wnioski i aktywnie uczestniczyła w życiu gminnym.
W latach 2002-2011 pełniła funkcję ławnika
w Sądzie Rejonowym w Zakopanem w Wydziale Prawa.
Działała także wiele lat w Radzie parafialnej,
w tym protokołowała zebrania i czynnie uczestniczyła w organizacji stulecia kościoła
w Witowie.
Jest członkiem oddziału związku podhalan w Witowie od ponad 20 lat,
w tym wiele lat podejmowała statutowe zadania na rzecz rozwoju kultury i promocji
Witowa.
Opisane zasługi są częścią wieloletniej
działalności społecznej Bronisławy Gach w środowisku lokalnym naszej
gminy, dlatego wnosimy o przyznanie tytułu "Zasłużony dla gminy
Kościelisko".
Co też nastąpiło i w tym miejscu proszę pana wójta
o wręczenie wraz ze mną i wiceprzewodniczącym rady
tej pamiątkowej tablicy, a także
uchwały.
Jeszcze raz duże brawa dla pani Bronisławy.
Szanowni Państwo, drugą osobą jeżeli chodzi o
tytuł zasłużony, który
dzisiaj chcielibyśmy wręczyć ten tytuł, jest pani Aniela Michniak.
Bardzo proszę, zapraszam do nas.
Szanowni Państwo, podobnie jak w poprzednim wniosku, wniosek
wpłynął do kapituły. Wnioskodawcą tego tego,
wnioskodawcą tego wniosku jest pan wójt Roman Krupa
i pozwolę sobie odczytać życiorys, a
także
te główne,
główne historyczne wątki, które wpływają na to, że postanowiliśmy
w dniu dzisiejszym panią Anielę uhonorować tym tytułem.
Pani Aniela Michniak, z domu Tatar, urodziła się 10 maja
1936 roku w Podczerwonem.
Po zakończeniu szkoły podstawowej kontynuowała naukę w liceum pedagogicznym
w Zakopanem.
A następnie w studium nauczycielskim w Krakowie.
Swoją pracę dyplomową pisała na temat zespołów góralskich w
Witowie.
Po ukończeniu nauki pracowała najpierw w szkole w Cichem, potem
w Chochołowie.
W 1961 roku pani Aniela wyszła za
mąż za Karola Michniaka i zamieszkała w Dzianiszu na zagrodach
witowskich.
W 1962 roku rozpoczęła pracę w szkole podstawowej
w Witowie gdzie wraz z mężem, świętej pamięci Karolem Michniakiem,
założyła i przeprowadziła przez lata zespół "Witowianie".
W latach siedemdziesiątych zespół znacznie się rozrósł i oprócz
dzieci należały do niego młodzież, która zakończyła już naukę
w szkole podstawowej.
Państwo Michniakowie prowadzili zespół z małymi przerwami do 1992 roku.
Oprócz pracy w szkole i zespole, pani Aniela angażowała się
w życie parafii i lokalnej społeczności.
Prowadziła również zajęcia w ramach SKS treningi na nartach
biegowych.
Współprowadzony przez nią zespół "Witowianie" odegrał
trudną do przecenienia rolę w życiu młodych ludzi, którzy
go przez dekady współtworzyli. Z jednej strony otwierał im szeroką
drogę na świat.
Członkowie zespołu z sukcesami koncertowali nie tylko w kraju, ale
i poza jego granicami. Między innymi w Niemczech, Szwajcarii,
Francji, Hiszpanii, Danii, Szwecji, Norwegii czy
też Wielkiej Brytanii, a także Włoszech i Stanach Zjednoczonych.
Byli na audiencji u papieża Jana Pawła II w Watykanie w 1992 roku.
Z drugiej zaś umacniał w poczuciu wartości rodzimej
podhalańskiej kultury.
Z grona wychowanków zespołu wywodzą się między innymi działacze polonijni,
którzy swoją miłość do Podhala i do rodzinnej wioski przekazują
kolejnym pokoleniom na później.
Pani Aniela Michniak przez ponad 30 lat swojego życia z
zaangażowaniem przekazywała mieszkańcom Witowa i okolicznych miejscowości
Janisz, Ciche, Chochołów zwyczaje, obrzędy
podhalańskie, uczyła ich gwary, tańca, śpiewu
góralskiego, kolejne.
Wychowała w tej gwarze kolejne pokolenia dzieci i młodzieży.
Ciężka praca i sukcesy wychowawcze pani Anieli Michniak zostały
zauważone i nagrodzone.
Za swoje zasługi na polu rozwoju tradycji kultury rodzimej pani
Aniela Michniak została uhonorowana, uhonorowana następującymi
odznaczeniami: Złoty krzyż zasługi w 1977 roku,
odznaką Zasłużony działacz kultury w 1979, złotą
odznaką za zasługi dla Zakopanego w 1980, pamiątkowym
medalem "Zasłużony dla Witowa" z okazji 400-sto lecia wsi Witów
w dwutysięcznym szesnastym roku, nagrodą za całokształt
Działalności w zakresie upowszechniania ochrony i
dziedzictwa kultury w gminie Kościelisko w roku dwutysięcznym dwunastym,
złotą odznaką za działalność i pracę z młodzieżą w dwutysięcznym
dwunastym roku, brązowy medal za zasługi zasłużony kulturze
"Gloria artis" w dwutysięcznym dwudziestym trzecim roku.
jestem przekonany, że zasłużony dla gminy Kościelisko dla pani Anieli
Michniak w podziękowaniu za jej zaangażowanie i sukcesy
wychowawcze jest za wszech miar uzasadniony.
Wójt gminy Kościelisko, bardzo proszę o oklaski.
Panie wójcie, zapraszam
wiceprzewodniczącego.
Jeszcze raz poproszę o brawa.
Czas na gratulacje i na oddanie głosu dla pań będzie za chwilę,
bo zakładam że pani mają jeszcze dużo do opowiedzenia.
Szanowni Państwo, trzecia osoba, osoba pana
Jana Bukowskiego i wniosek złożony przez radnego Pawła
Michniaka i rozpatrzony pozytywnie zarówno przez kapitułę
i Radę gminy Kościelisko. Pozwolicie, że rodzinę
zaproszę po odczytaniu, odczytaniu życiorysu.
Pan Jan Bukowski-Plemonek urodził się 18 czerwca
1890 roku w Dzianiszu jako drugie
dziecko z pięciorga rodzeństwa z małżeństwa Andrzeja i Reginy
z domu Kukula.
Rodzice zajmowali się rolnictwem i z tego się utrzymywali.
W latach 1890-1902 uczęszczał
do szkoły podstawowej w Dzianiszu równocześnie pomagając rodzicom
w gospodarstwie.
Mając 13 lat podjął pierwszą pracę zarobkową u
ojców Jezuitów na górce w Zakopanem pracując tam przez 3 lata
jako ogrodnik.
W wieku 17 lat wyemigrował do Stanów Zjednoczonych pracując
w kopalni jako górnik w stanie Ohio.
W roku 1911 powrócił do kraju aby pomóc rodzicom
w odbudowie gospodarstwa z myślą o powtórnym powrocie
do Ameryki.
Niestety został wcielony do służby wojskowej do drugiego pułku
ułanów bochni armii austriackiej i został
przydzielony do telegrafistów służąc do zakończenia wojny.
Walcząc na frontach pierwszej wojny światowej na wschodzie Rosji, później
przerzucony na front włoski w Tyrol i Rumunię.
Końca wojny doczekał na froncie włoskim. Do domu powrócił 11 listopada
1918 roku.
Po wojnie przejął gospodarstwo po rodzicach będących już w podeszłym wieku.
W 1919 roku ożenił się z Agnieszką Tylką-[niezrozumiałe].
Z tego małżeństwa mieli dwójkę dzieci; Annę
i Józefa.
W roku 1920 został znów powołany do Wojska Polskiego
skierowany do siedemnastego pułku w Rzeszowie,
gdyż wybuchła wojna z Rosją.
Po kilkunastu tygodniach został zwolniony ze służby ze względu na wiek
rodziców oraz młodszego brata Jakuba, który też
był wcielony do armii i zginął pod Kijowem.
Po powrocie z wojny przejął z żoną Agnieszką gospodarstwo po rodzicach.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości stał się energicznym społecznikiem
w Dzianiszu.
Chcąc umożliwić społeczeństwu na wsi lepszy byt
życiowy, w roku 1926 roku zakłada
w Dzianiszu Ognisko Związku Podhalan, którego zostaje prezesem.
Jan Bukowski-Plemonek został inicjatorem i przewodniczącym budowy
kościoła w Dzianiszu, który został wybudowany w latach 1932-1937.
W 1926 roku z inicjatywy Ogniska Związku Podhalan
została założona straż pożarna, której został członkiem
i uczestniczył w pracach tej OSP jako
członek zarządu.
W roku 1928 roku organizuje modernizację drogi z
Chochołowa do Przysiółku słodyczy.
W roku 1936 został założycielem
pili zlewni mleka w DZianiszu Podhalańskiej Spółdzielni Mleczarskiej,
która mieściła się w jego rodzinnym domu.
Prowadził ją do końca drugiej wojny światowej.
Po wojnie powstaje we wsi filia Rolniczej Spółdzielni Handlowej Społem,
której przewodniczy do roku 1948, zmieniając.
Spółdzielnia zmieniła swą nazwę i od 1948 roku
stała się gminną samopomocą chłopską z siedzibą w Chochołowie,
w której został prezesem do spraw handlu.
W roku 1965 zakłada spółdzielnię
zdrowia w Dzianiszu oraz filie w [niezrozumiałe], Witowie i
w Cichem górnym, której jest prezesem w latach 1965-73,
czyli do jej likwidacji.
Z jego inicjatywy zostaje kupiona działka, gdzie obecnie zbudowany został
nowy ośrodek zdrowia, a także budynek wielofunkcyjny.
Od roku 1963 pełnił funkcję prezesa
kółka roliczego, zakupując maszyny rolnicze w celu użycia
ich dla miejscowych rolników, użyczenia ich
przepraszam miejscowym rolnikom. W roku 1973 po
zakończeniu budowy drogi do Dzianisza jako senior i zasłużony
społecznik uroczyście przecina wstęgę nowo wybudowanej drogi.
Jan Bukowski-Plemonek otrzymał następujące wyróżnienia.
W 1937 roku Złoty Krzyż Zasługi
za pracę społeczne.
W roku 1957
Złoty Krzyż Zasługi.
W roku 1974 medal trzydziestolecia.
W roku 1974 złotą odznakę "Zasłużony
działacz ruchu społecznego" i wiele innych lokalnych odznaczeń.
Jan Bukowski-Plemonek zmarł 24 stycznia 1981 roku
w Dzianiszu.
Poproszę o brawa.
I w tym miejscu
poproszę panią Annę, pana Jana
i, proszę wybaczyć,
pana Andrzeja
do nas.
Szanowni Państwo, nim oddam głos
i pozwolę na gratulacje, złożenie gratulacji poszczególnym
z Państwa, myślę że oddam głos najpierw paniom
i rodzinie.
Bo myślę, że parę słów
chciałby panie do nas powiedzieć.
Pani Bronisławo, oddaję pierwszy głos.
Jako pierwszy.
Na pierwszy.
Jakieś doświadczenie jest.
Ja jestem [niezrozumiałe], nie wiem czy wypowiem chociaż jedno słowo.
Szanowny panie wójcie, wysoka rado gminy Kościelisko.
jestem naprawdę, naprawdę bardzo wzruszona,
a zarazem wdzięczna, że otrzymałam od Was
takie odznaczenie.
Nie wiem, czy dam radę wypowiedzieć jakieś więcej słowo,
bo głos jak słyszycie drży mi cały. To jest dla
mnie przeżycie jakiego w życiu po prostu
nie doświadczyłam.
W związku z tym jeszcze raz bardzo, bardzo serdecznie
Wam dziękuję wszystkim.
I życzę owocnej pracy, żeby ta rada
miała pociechę ze swoich czynów.
Żeby kiedyś byli zadowoleni tak jak ja. Tylko niech się tak nie trzęsą.
No ja naprawdę przeżywam to bardzo.
I.
Czego Wam życzyć, no samych sukcesów.
Jeszcze raz dziękuję i nie zapominam
o Radzie z poprzedniej kadencji. To oni mnie
pierwsi docenili, że ja coś zrobiłam dla naszej
społeczności.
Przepraszam, że tak głupio gadam może, ale jestem
po prostu
roztrzęsiona
i widzicie sami, co się ze mną dzieje. Nie spodziewałam
się tego. Dziękuję ślicznie.
Pani Broniu, czas na pytania będzie myślę że jeszcze w kuluarach,
bo na pewno wiele jeszcze jest do powiedzenia.
Będzie luźniej. Wiem wiem wiem coś na ten temat. Któryś raz stoję już tutaj
i zawsze jest to samo, przychodzi moment że człowiekowi się łamie język. Coś
w tym jest.
Tak jest. Gratulacje jeszcze raz. Oddam głos pani Anieli.
Podobnie ja jestem mile zaskoczona.
Bardzo serdecznie dziękuję za to wyróżnienie Radzie, panu przewodniczącemu,
wójtowi, pani Małgosi, a przede wszystkim dziękuję całej
Radzie. Bardzo Wam dziękuję że doceniacie pracę z
młodzieżą. Warto.
Jest dowód. Tutaj moi ukochani uczniowie, studenci
muzyki.
Bardzo Wam dziękuję chłopaki i życzę żebyście naprawdę
tę pałeczkę ciągnęli dalej i żebyście odnosili
sukcesy. A to jest ważne. Praca z młodzieżą jest
cudowna. Młodzież jest naprawdę wspaniała i
warto z nią popracować, bardzo z nich, dla
nich poświęcić czas i siły, i zdrowie.
Powiem Wam szczerze, że z przyjemnością wyjeżdżałam z
nimi poza granicę. Wędrowaliśmy prawie po
całej zachodniej Europie.
Chciałam, żeby widzieli troszeczkę Zachodu. Bo żyliśmy
w tym okresie komunizmu.
I nie było łatwo.
Ale było dobrze. Powiem Wam, moja młodzież była wspaniała.
Wspaniale się prezentowali.
Nigdy nie miałam żadnych jakiś problemów i za to im bardzo
bardzo serdecznie dziękuję. Całej młodzieży. Tej, która
zaczynała i tej której już no
pożegnaliśmy się przy ostatnich występach.
W każdym bądź razie Wam bardzo dziękuję rado, panie
przewodniczący, panie wójcie, że chcieliście
mnie docenić za moją pracę, mojego
męża bo to jest też
wspólna była praca z młodzieżą. On jako tancerz
i instruktor
Zespołu Śląsk miał duże doświadczenie w pracy z młodzieżą,
więc było mi to łatwiej. Bo moja praca zawodowa nauczycielska
i praca społeczna
była dość taka
ciężka i trzeba było wszystko godzić. Ale udało się i
powiem Wam szczerze. Gdyby mi się wróciły tamte lata, dalej bym pracowała
z młodzieżą, bo ja młodzież bardzo kochałam i kocham.
Dziękuję bardzo jeszcze raz serdecznie i życzę powodzenia.
Zapraszam przedstawicieli pana Jana, pan Jan. Nie
wiem, czy drugi syn też będzie chciał zabrać głos. Zapraszam.
Panie przewodniczący, panie wojcie, wysoka Rado i wszyscy tu zebrani.
Chciałem najbardziej podziękować przede wszystkim.
Wszystkim tym wnioskodawcom, którzy wnioskowali o mojego
dziadka, że został tak dzisiaj uhonorowany i, no i pamięć
pomimo że 40 parę lat go już tu nie ma.
Tam na górze na pewno się cieszy teraz i co więcej,
no urodził się jak słyszeliście w ciężkich czasach pod zaborem jeszcze
jedna wojna, druga wojna i takie życie przeszło
mu. Byłby pojechał do tej Ameryki jakby pojechał to, [niezrozumiałe],
no taka prawda. No ale los taki
trafił się, że trzeba było zostać no i zajął się jak było
czytane pracami społecznymi i
tyle no. Po prostu. Jeszcze raz w imieniu rodziny i wnioskodawców
szczególnie tu Związku Podhalan jeśli tutaj [niezrozumiałe]
i radnych, i w ogóle [niezrozumiałe]. Jeszcze raz serdecznie dziękuję
za pamięć.
I gratuluję pani.
To ja poproszę
również i oddam głos pani Hani, pani Haniu, bardzo proszę.
Szanowny panie wicestarosto, panie wójcie, panie przewodniczący,
wysoka Rado.
Chciałam też serdecznie podziękować wnioskodawcom, pani
[niezrozumiałe], sołtys naszej wsi oraz prezesowi
Związku Podhalan oddział Dzianisz [niezrozumiałe], a także
szanownej Komisji Oświaty, Kultury, Sportu
i Promocji gminy Kościelisko za pozytywne
zaopiniowanie wniosku. Naprawdę jest mi niezmiernie miło
za no docenienie mojej skromnej osoby, za
pracę którą staram się wykonywać
i prezentować folklor.
Tradycje w naszej rodzinie oraz w naszej wsi
właśnie.
Jest to też dla mnie duże zobowiązanie do dalszej pracy na
rzecz rozwoju tego naszego regionu, tej tradycji
i kultury. Także serdecznie wszystkim dziękuję.
Życzę wam wszystkiego najlepszego i dziękuję bardzo.
Dziękuję pięknie.
Zatem zgodnie z tym co powiedziałem w tej chwili oddaje
głos zaproszonym gościom.
Pozwolę sobie zacząć od wicestarosty.
Panie przewodniczący, wysoka rado, Szanowni Państwo, panie
wójcie.
Panie zasłużenie oznaczonym świętej pamięci.
Panie Bukowski.
Mam takie chwile w życiu dla których warto żyć.
Wydaje mi się że dzisiaj dla
pań
Nagrodzonych, odznaczonych
to jest taka chwila.
To jest chwila,
gdzie jeden człowiek potrafi
docenić, zauważyć, wynagrodzić drugiego człowieka
za jego trud, pracę,
praktycznie przez całe życie.
W tych dzisiejszych czasach jest to dosyć trudne,
aby czasami jeden człowiek zauważył drugiego, jego potrzeby.
Czasami jest trudno,
drugiego człowieka czasami zrozumieć.
Natomiast warto.
[niezrozumiałe] się w laudację odczytaną przez panią dyrektor, pana
przewodniczącego.
Jedno państwa łączyło
dobro tej ziemi.
Działaliście państwo i daj boże będziecie jeszcze działać,
na różnych płaszczyznach to kultury,
tradycji, turystyki, przedsiębiorczości. 572
Ale jedno państwo łączyło. Dobro tej ziemi.
Dobro tej ziemi, gminy Kościelisko. Dobro tej ziemi powiatu tatrzańskiego.
Myślę, że
wójt podzieli moją opinię.
Ja też pewnie, tak jak wójt, jestem dumny z takich mieszkańców
powiatu tatrzańskiego jak
dzisiaj państwo,
nagrodzeni, odznaczeni.
Spieszmy się kochać ludzi bo tak szybko odchodzą.
Dzisiaj,
była wyróżniona, zasłużona osoba świętej pamięci.
Dlatego też
spieszmy się właśnie doceniać tych ludzi, którzy tak dużo na
tej ziemi zrobili.
Chciałem podziękować w imieniu własnym zarządu powiatu tatrzańskiego za zaproszenie
na dzisiejszą uroczystość.
Są to piękne uroczystości, panie przewodniczący jak najczęściej nas zapraszajcie
na takie uroczystości zawsze będziemy na
nich obecni.
Zarząd powiatu tatrzańskiego w tym roku też docenił
działalność zespołu
polany kościeliska,
Yy honorując nagrodę starosty tatrzańskiego, która będzie wręczona
[niezrozumiałe}
we wrześniu, także bardzo serdecznie już państwa zapraszam na tą uroczystość
w ramach Tatrzańskich [niezrozumiałe] abyśmy wspólnie świętowali.
Wszystkim państwu życzę przede wszystkim dużo zdrowia,
dalszych sukcesów, wszystkim państwu w życiu osobistym oraz zawodowym. Szczęść
boże gminie Kościelisko.
Zapraszam panie wójcie.
Szanowni laureaci, droga rodzino świętej pamięci
Jana Bukowskiego, panie przewodniczący, szanowni radni, dyrektorzy
jednostek referatu naszego urzędu.
Szanowni Państwo pozwólcie, że ja również powitam was
dzisiaj podczas tej uroczystości w urzędzie gminy Kościelisko.
Witam was bardzo serdecznie, bardzo się cieszę z tego dzisiejszego
spotkania, bo dzisiaj tak jak w latach poprzednich trzeba to powiedzieć, że
jest to duża radość że grono zasłużonych obywateli
naszej gminy powiększa się. Grono osób które otrzymały nagrodę za całokształt
działalności kulturalnej.
Dzisiaj w sposób szczególny dziękujemy zasłużonym osobom za pracę
jaką wykonały na rzecz naszej gminy, naszej społeczności, naszego
samorządu. Dziękujemy za działalność w sferze kultury
jakże istotnej dla nas biorąc pod uwagę naszą tożsamość, przyznając
właśnie nagrodę za całokształt działalności w dziedzinie upowszechniania tradycji
i kultury. Przypomnę moi drodzy, że tytuł zasłużony dla gminy
Kościelisko stanowi wyraz naszego podziękowania i uznania.
Nadajemy go dziękując wyróżnionym za zasługi na różnych polach działalności.
Na różnych polach i aktywności zasługi które w sposób widoczny i
niepodważalny przyczyniły się do rozwoju naszej gminy. Jest to
wyraz wyróżnienia
i uznania za działania na rzecz społeczności gminy Kościelisko.
Pozwólcie, że powiem kilka słów o każdej z tych osób, której dzisiaj, która
dzisiaj została nagrodzona. Zacznę od
pani Anieli Michniak, tak się
złożyło że siedzą tutaj sąsiadki, bo panie w niedalekiej
odległości od siebie na co dzień mieszkają, to też były moje
sąsiadki z racji położenia mojego domu rodzinnego z panią Anielą i
z panią Bronisławą na co dzień miałem do czynienia, później obserwowałem
jak prowadziły, jak kształtowały swoją działalność więc
z tej też perspektywy jest mi niezmiernie miło,
Że jako wójt gminy Kościelisko mogłem dzisiaj wręczyć
im tytuły, zasłużone dla gminy Kościelisko.
Pani Aniela Michniak.
Jak z mojej perspektywy myślę o jej działaniach, o, o jej zasługach
to podobnie jak z wielu, wielu z was od razu do głowy przychodzi mi myśl
zespół mali, przepraszam Witowianie.
Zespół Witowianie.
Wychowawczyni bo o tym trzeba powiedzieć, dla wszystkich jego członków
dla całego tego pokolenia, nauczycielka,
można chyba użyć słowa przewodniczka, wraz z mężem panem Karolem,
bo o nim też w trakcie dzisiejszej uroczystości pamiętamy.
Dzięki prowadzonej wtedy działalności,
Przypomnijcie lata siedemdziesiąte-osiemdziesiąte, można to porównać do otwarcia,
do okna na świat dla wszystkich jego członków. Jeszcze
raz przypomnę Szanowni Państwo. Włochy, Niemcy,
Szwajcaria, USA, Hiszpania, Dania,
Wielka Brytania dzisiejsze perspektywy może,
może tak stosunkowo blisko, ale wtedy lata siedemdziesiąte i
osiemdziesiąte, audiencja u Jana Pawła II, coś niesamowitego.
Dzisiaj z tego punktu widzenia myślę, że organizacyjnie dla pani Anieli byłoby to trudne,
wtedy pewnie dla większości, [niezrozumiałe] to powiedzieć niemożliwe. Nie
dla pani Anieli. Udało się tego rodzaju wyjazdy organizować.
To nie była Szanowni Państwo zwykła działalność zespołu, to nie
były tylko wyjazdy, to było wzrastanie w poszanowaniu
dla ludzi.
Dla naszej podhalańskiej kultury, dla naszej tradycji, poszanowaniu
też na otwartość na innych.
To było przekazywanie właściwych zachowań, szacunku
do naszych zwyczajów.
I dzisiaj jak patrzymy na tą perspektywę, bo o niej też nie możemy
zapominać, to wszystko przyniosło swoje owoce i widzimy
to biorąc pod uwagę życiorysy członków zespołu witowianie i aktualną
ich działalność.
Wielu z nich działa społecznie, na co dzień tutaj mamy okazję z nimi
współpracować. Wielu jest działaczami polonijnymi w Chicago.
Też robią tam swoją robotę, tą którą wynieśli poprzez członkostwo
właśnie w zespole "Witowianie". I nie mam żadnych wątpliwości, chcę
to dzisiaj, tutaj z tego miejsca wyraźnie podkreślić, że gdyby nie działalność zespołu,
na przykład pani Anieli, nie miałoby to miejsca.
I to jest chyba najlepsze potwierdzenie sukcesów wychowawczych jakie osiągnęła pani
Aniela.
Pani Anielo, dziękuję za tę ciężką pracę z młodymi ludźmi, których tak
pani w sobie ukochała.
I w trakcie naszego ostatniego spotkania, bo kilka miesięcy temu takie spotkanie
odbyło się na remizie we Witowie, mieliśmy okazję uczestniczyć też we wręczeniu
nagrody dla pani Anieli. Miło było zobaczyć
pani wychowanków, tak bardzo wdzięcznych za ten wspólny czas, który
razem ze sobą spędzaliście. My, ci młodsi zawsze tym
starszym trochę zazdrościliśmy tych wyjazdów, zazdrościliśmy im
i to był bardzo przyjemny moment, który który mogliśmy
tutaj przeżyć w Witowie w trakcie, właśnie podczas ostatniego
spotkania.
Raz jeszcze pani Anielu, gratuluję tytułu "Zasłużony dla gminy Kościelisko".
Dziękuję za każdy rodzaj aktywności, działalności i dziękuję w imieniu całej
naszej społeczności. Z dumą dzisiaj ten tytuł pani nadaliśmy.
Proszę o brawa dla pani Anieli.
Miło na was patrzeć, naprawdę.
Pani Bronisława Gach.
Dla mnie pierwsze lata, z jakimi kojarzę działalność pani Bronisławy, to jest kwestia
wybaczcie, ale tego bezpośredniego sąsiedztwa i płotu, to kwestia
funkcjonowania ośrodka zdrowia i osobistego zaangażowania
w tym zakresie pani Broni. Ośrodek zdrowia, jak to ośrodek
zdrowia. Lekarz pediatra, stomatolog, w tych czasach to, to
było ryzyko jej i to też dobrze pamiętam.
I ginekolog też, bo to też trzeba wyraźnie podkreślić.
Wiem jednak, że nie tak łatwo było znaleźć odpowiednią lokalizację,
wtedy się to udało, też dzięki właśnie aktywności pani Bronisławy.
Później nasze drogi nie tylko te sąsiedzkie, sąsiedzkie
krzyżowały się w związku z działalnością pani Bronisławy w radzie, gminie,
radzie sołeckiej, radzie parafialnej, bo te wszystkie pola
aktywności pani Bronisława czynnie wypełniała.
Pani Bronisława to społecznik, osoba sumienna, rzetelna,
zawsze w trakcie tych spotkań w których uczestniczyła była na czas.
W działaniu była odpowiedzialna, empatyczna. Pamiętam jak
tutaj uczestnicząc w tych spotkaniach pani Bronisława, bo zawsze pani miała swój notes,
swój zeszyt, z którym, którym pani przychodziła staranie [niezrozumiałe],
starannie zapisywała wszystkie kwestie, które były poruszane
i później pamiętała te ustalenia. Bo to wiecie, czasem człowiek zapisze i zapomina, ale
pani Bronisława skrupulatnie do tych ustaleń wracała
i je przypominała. To było bardzo, bardzo takie znamienne.
Przez lata bardzo zależało jej na odpowiednim, społecznym wykorzystaniu
działki po GS-esie, dzisiaj
kończymy budowę budynku wielofunkcyjnego, i pamiętam pani Bronisławy upartość,
taką zawziętość z jaką w sytuacji zawieszenia nie byliśmy pewni
co tam się będzie działo. pani bardzo mocno zabiegała o to, żeby ta działka była
właściwie na potrzeby gminy, na potrzeby społeczności
Witowa wykorzystywana. Inicjatorka wielu innych
działań i wydarzeń w sołectwie witów, za które dzisiaj pani bronisławo, również
jako wójt gminy Kościelisko, serdecznie dziękuję. Taki jest kolejny
laureat nagrody zasłużony dla gminy Kościelisko. Gratuluję proszę o brawa.
Świętej pamięci Jan Bukowski-Plebonek.
Działacz, inicjator wielu zadań w Dzianiszu, jak
wielu z was wie zmarł na początku roku osiemdziesiątego pierwszego, więc nie
dane było mi go poznać, stąd też moje słowa, to co sobie napisałem
wynika z rozmów, które przeprowadziłem z mieszkańcami, z tego
co mogłem też odczytać z tych informacji, które pozyskałem
w trakcie posiedzenia kapituły.
Przypomnę, bo to też
warto przypomnieć. Związek podhalan.
[niezrozumiałe], budowa kościoła,
Straż OSP, budowa drogi głównej, założycieli filii
zlewni mleka.
Późniejsza gminna [niezrozumiałe], prezes kółka rolniczego,
Inicjator zakupu działki gdzie dzisiaj znajduje się ośrodek
zdrowia, co w najbliższym czasie chciałbym, aby było dodatkowo podkreślone.
Taki był świętej pamięci Jan Bukowski. Te działania
inicjował. Zastanówcie się proszę przez chwilę jak ważne są to
inicjatywy z punktu widzenia ich znaczenia dla Dzianisa dzisiaj. Bez
nich Dzianisz nie byłby tą miejscowością, którą jest. Rozwijającą się,
z tym pierwiastkiem oryginalności. One wszystkie, ich rozpoczęcie
tak sobie myślę, że wymagały dalekowzroczności i charakteru.
Zdajemy sobie sprawę i to też chciałbym podkreślić, że wokół świętej pamięci
Jana Bukowskiego było wiele osób wspierających te działania i to było podkreślone
podczas posiedzenia kapituły. Przyznając dzisiaj nagrodę panu
Janowi nikt im tych zasług nie odbiera, często jednak i
tak było pewnie w tym przypadku to jednostka, zawsze jest taka jednostka,
która stara się nadawać tempo zdarzeniom, pcha je do przodu i
w tym przypadku też tak było. I dzisiaj na ręce rodziny pana Jana za te
inicjatywy, za ich wcielenie w życie co spowodowało, że możemy je dzisiaj kontynuować
dziękuję.
Jest on zasłużonym mieszkańcem Dzianisza, nie mam co do tego żadnych wątpliwości,
cieszę się że pośmiertnie możemy przyznać panu Bukowskiemu to wyróżnienie. Raz
jeszcze w imieniu nas wszystkich tu zebranych na całe, na ręce całej rodziny
pana Jana Bukowskiego, Andrzeja, pani Joanny dziękuję za jego wszystkie
działania społeczne na przestrzeni lat, na rzecz miejscowości mieszkańców wsi
dziękuję. Proszę o brawa.
Patrzę na Annę, teraz przejdę do nagrody za całokształt działalności
w dziedzinie upowszechniania tradycji i kultury. Anna Bąk
tradycja, kultura, to ona. Tutaj chyba nikt
z nas nie ma żadnych wątpliwości, członkini związku
podhalan oddział [niezrozumiałe], wieloletnia prezes tego związku.
Ja dzisiaj będę pewnie tak Aniu trochę mówił i o jednej i o drugiej działalności
bo, bo ty tych pól nie tylko kulturalnych sporo wypełniasz.
Zaangażowana w życie kulturalne
miejscowości na przestrzeni lat, uczestnicząc w organizacji
praktycznie każdego z kulturalnych wydarzeń jakie odbywają się w tej miejscowości. Próbowałem
sobie wyobrazić czy było jakieś wydarzenie, w którym tutaj Anna
nie wzięłaby udziału, i nie znalazłem więc tutaj to też o czymś świadczy,
i to nie do końca i nie tylko musiało być wydarzenie sensu
stricto kulturalne.
Także tak naprawdę nie mamy uroczystości w Dzianiszu w których organizacji nie wkładałaby
swojej pracy. Nie muszę państwu tłumaczyć
bo, bo wszystkich tutaj którzy siedzicie was znam i jak ważna
jest dla nas tradycja i kultura, to nasza tożsamość,
nasze DNA i cieszę się, że dzisiaj również przy, przy
tutaj przy okazji, kiedy możemy wręczyć nagrody "Zasłużony dla gminy" również
Anna Bąk otrzymuje nagrodę za całokształt działalności w dziedzinie upowszechniania
tradycji i kultury. Tak więc wiele działań, wiele
aktywności.
Rada społeczna,
koło gospodyń wiejskich, teraz rada seniorów, Anna,
Hania szefuje tej Radzie seniorów, więc wchodzi też na kolejne
pole, które będzie się starała tak kulturalnie również zagospodarować
i tutaj ta cała działalność, która jest przez nią prowadzona, zawsze jest
prowadzona w oparciu o szacunek, o tradycję dla
dla naszych korzeni. Dziękuję Haniu za tę aktywność, za wspieranie
nas w tych działaniach i gratuluję Ci przyznania
tej nagrody.
Szanowni Państwo, bardzo dziękuję za uwagę. Wszystkim laureatom raz jeszcze
z serca w imieniu całej społeczności gminy Kościelisko gratuluję
przyznanych dzisiaj tytułów, odznaczeń, to dla nas duża
radość, zaszczyt i honor móc to w dniu dzisiejszym uczynić.
Wszystkiego najlepszego. Bardzo dziękuję.
Drogie panie, usiądźcie, bo ja nie wierzę że to już koniec gratulacji i podziękowań.
Oddaję głos. Kto zebranych jest chętny i chciałby zabrać
głos?
Bardzo proszę, Macieju.
Proszę, usiądźcie panie.
Panie przewodniczący,
Panie wójcie, Szanowna Rado.
Szanowne laureatki, nagrodzone,
rodzina świętej pamięci Jana.
Myślę, że to są sami swoi.
A to, co już było powiedziane tu wielokrotnie
tych wszystkich zacnych ludzi łączy ta nasza kultura góralsko
w naszej gminie.
Z tego miejsca w imieniu swoim, jak i to jest komisji właśnie
też kultury powiatu tatrzańskiego się dołączyć do tych wszystkich życzeń,
podziękować Wam za
[niezrozumiałe]
na rzecz tej naszej kultury w naszej gminie
poświęcili.
Czasu,
roboty i tak jak już było powiedziane [niezrozumiałe]
tej Waszej roboty są i myślę że jeszcze będą i daj Boże,
co by właśnie ci ludzie, którym Wy
od serca dosyć proście w życiu przekazywali, jeśli
tu się [niezrozumiałe] na Waszym miejscu i za was są przyczyną
tej roboty się chwytali
u nas.
W naszej gminie, na całym Podhalu.
Wielkie wielkie Bóg zapłać dla Was wszystkich, gratulacje
i myślę że nie inu cała gmina, ale i całe Podhale dziś jest dumne,
że mamy możliwość.
Takie osoby gościć w Kościeliskach i dziękować Wam
za całe wasze życie. Bóg zapłać wielki Wam wszystkim.
Patrząc dalej, kto chciałby jeszcze? Zapraszam.
Przedstawicieli
Witowa.
Panie wójcie, panie wicestarosto,
panie przewodniczący, wysoka Rado, drodzy zebrani, no
i moi kochani, wyjątkowi Goście na dzisiejszym spotkaniu,
nasi nominowani witamy serdecznie. Ja
dziś chciała moi kochani
podziękować przede wszystkim jako wieloletni członek
zespół Witowianie.
Z tego jest dziś powiem Wam szczerze bardzo dumno.
Teraz w takiej krótkiej pigułce trochę naświetleniem, jako tu
u nos ten czas mijał w ten zespole przez te syćkie
roki tak jak wójt tu powiedział ofd tych '60-tych parę dalej
do samego końca [niezrozumiałe], bo to przecież dalej syćko
trwało pani Anielo.
Moi kochani, droga pani Anielo.
Co by było, kieby by wos w Witowie nie było?
Kto zbyś był zajął dzieci nauczaniem?
A szczególnie tańcem, śpiewem, noi
graniem.
Razem z mężem Karolem zespół zakładali.
Po co nasze Witowiańskie światu pokazali.
Tyle to roczników przez te syćkie lata tańczyło,
śpiewało w róznych stronach Polski, ale i
całego świata.
Kiero razy chłodzieli rodziców pytali,
by na próby wyjazdy dzieci posyłali.
W tych czasach na gazowce nojwoźniejse
to była robota.
Dla wielu taniec, wyjazdy
było marnowaniem casu i pusto roboty.
Widząc samek rodziców w polucy przy sianie krzykali
"Zaś wasi mają pewnie występ, śpiewanie i granie!".
Pomimo trudności dzieci tes i młodzież się zbierała
w boisku,
izbie, suterenie,
śpiew, toniec trenowała.
Okolicznościowe występy, konkursy no i festiwale.
Jak im dobrze posło, jak coś i wygrali, powracali
w chwale,
to we wsi syćka z nimi się cieszyli.
"Nasi Witowianie fajnie wystąpili.".
Ogromna jest państwa Michniaków zasługa.
Kronika zespołu tocy sie i jest bardzo długo.
Dalej Witowianie tańcom i śpiewają. Regionem,
strojem w Polsce, w świecie ludzi zachwycają.
Bardzo, bardzo dziękujemy ze sie wom
tes chciało.
Pracę z dziećmi i młodzieżą wielu doceniało.
To wspaniale.
Gmina, władze dają odznaczenie. Dla nos,
Pani wychowanków przywraca wspomnienie.
O wspólnych wyjazdach, występach, kazdy z nos
był młody.
Gratulacje, dużo zdrowia zyczymy wszyscy.
Zespoloki z Witowa, a i też zzo wielkiej
wody.
Scenść Boże i wielki Bóg zapłać pani Anielo
za syćko.
A także gratulacje gorące jesce moi kochani dla każdego
nominowanego za wszelkie zasługi słuchajcie i działalność
serdecznie dziękujemy.
Wysoka Rado, panie przewodniczący, panie wójcie.
Drodzy laureaci nagród, gratulujemy
bardzo jako przedstawiciele
stowarzyszeń z Witowa.
Gratulujemy z panią sołtys w imieniu też oddziału Związku Podhalan,
też radnych byłych i z powiatu tatrzańskiego i
z gminy Kościelisko. Cieszymy się pani Haniu z nagrody. Niedawno
pani Hania jechała z nami z Wiktoriańskiej watry z pokazówki. Jest
z nami w Witowie. Jest wnuk Jan Bukowski co
roku i [niezrozumiałe] i przy innych wydarzeniach. Gratulujemy właśnie nagrody
dla dziadka Jana Bukowskiego, no a bardzo się cieszymy
z tego, że nagrody dla zasłużonych w tym roku
trafiają i dla pani Anieli Michniak. Pani Anielo,
proszę przyjąć najlepsze życzenia. Bardzo się cieszę, że kiedyś zdążyłem
kiedy żył świętej pamięci pan Karol Michniak i myśmy wtedy
sporządzili wniosek i nagrody za całokształt kultury państwo Michniakowie
otrzymali, pan Karol też. Natomiast szczególnie
dziękuję, bo złożyliśmy wniosek radni dla pani Bronisławy
Gach. Tu dodam, że pan wójt też w rozmowie wcześniej to podkreślił
i no tu takie osobiste
wspomnienie. Pani Bronisława Gach może
być wzorem ciągle dla nas. Dla obecnych radnych.
Ja chciałbym podkreślić przede wszystkim Broni, bo tak
powiedziała żeby tak mówić "Bronia", kiedy zostałem młodym
radnym w '98 roku i pracowaliśmy właśnie
w Radzie gminy Kościelisko w zupełnie innych warunkach. Nie w takim
budynku, bez spotkania, nie było takich pieniędzy
jak dzisiaj ani z Unii Europejskiej, ani z innych funduszy, ale
staraliśmy się. Walczyliśmy też o różne zadania
w Witowie, ale chciałbym podkreślić właśnie
że dla pani Broni bardzo ważna jest prawda.
Szczerość. I kiedy walczyła na przykład o działkę, czy poszła
do sądu, żeby to tak nie sprzeniewierzyć tego mienia i nie mielibyśmy dziś
na pewno tego wielu funkcyjnego budynku albo nie mielibyśmy go gdzie
wybudować, to niekiedy trzeba było się narazić. Nie zawsze była tak na
bieżąco wdzięczność, natomiast bardzo się cieszę, że dziś
możemy tą wdzięczność wyrazić pani Bronisławie i brać taki
wzór. Właśnie wzór do tego, że kiedy widzimy jakieś
zadanie, które dla społeczności czy to Witowa, czy gminy Kościelisko
czy powiatu tatrzańskiego
ważne, no to należy o to zabiegać i pani
Bronia jest takim wzorem. Bardzo dziękujemy za te działania
i najlepsze gratulacje dla Was.
Panie przewodniczący,
Panie starosto, Panie wójcie, Szanowni zebrani.
Ja się cieszę,
że te wyróżnienia dostały że tak powiem te dwie panie szczególnie. Oczywiście
gratuluję pozostałym z Anią z Jaśkiem Bukowskim w Dzianiszu,
to jest historia, bo to później był Józef Bukowski, ojciec
Jan Bukowski też chyba go wszyscy znają, co on robi w Dzianiszu. Ale wrócę
do tego, bo jestem mieszkańcem Witowa, nie? A pani Aniela jak
przyszła do szkoły uczyć w szkole podstawowej w Witowie,
ja też przyszedłem wtedy do szkoły, tylko że do pierwszej klasy. I w imieniu
tej,
w imieniu tej młodzieży już trochę starszej chciałem pogratulować
pani Anieli tego wyróżnieni, bo na pewno się należy,
należało i wszyscy, na chwilę też byłem w zespole,
niestety później ten zespół troszkę nie działo, ale pierwsze kroki
tam zacząłem że tak powiem w tym zespole nasz. No i
na nieszczęście nie dokończyłem tej edukacji, ale
gratuluję i cieszę się pani Anielo z tego wyróżnienia, za to wyróżnienie,
a wójtowi dziękuję, bo on, ja chodziłem wtedy do szkoły podstawowej,
a wójt to znał przez sąsiedztwo,
więc wiemy o co chodzi.
Odnośnie Broni też gratuluję. Nie powiem, jak zawsze
mówiłem do niej, bo się zawsze złościła na mnie, ale byłem wtedy przewodniczącym
rady sołeckiej a wtedy Piotrek
i Bronia byli radnymi,
więc ja tego kalendarza nie musiałem nosić, notować, bo oni wszystko
ponotowali i przekazywali to w zawsze na Radzie
gminy Kościelisko.
Jeszcze ważna sprawa. Było to już dwu-, trzykrotnie
powiedziane o tej działce.
My wtedy w Radzie sołeckiej pracowaliśmy z Bronią
i dlatego ta działka należy teraz do gminy Kościelisko.
Gratuluję.
Piotrze, czy mógłbyś zrobić zdjęcie? Piotrze!
Piotrze, możemy prosić o zdjęcie?
Zapraszam pani dyrektor.
Panie starosto, Panie wójcie, Panie przewodniczący, Wysoka Rado,
Szanowni Państwo. Pozwolicie, że jeszcze ja w imieniu
swoim własnym i gminnego Ośrodka Kultury Regionalnej Kościelisko podziękuję
i pogratuluję wszystkim dzisiejszym laureatom. Tak się składa,
że przez
te wszystkie lata mojej pracy w gminie Kościelisko, dane mi
było współpracować z wszystkimi osobami dzisiaj nagrodzonymi i
wnukami
pana Jana. Jest mi niezmiernie miło, że dzisiaj
te nagrody do Państwa trafiły. Serdecznie gratuluję. Z panią Bronią,
bo od niej zacznę, współpracowałyśmy kiedy ja jeszcze jako młody
urzędnik gminy Kościelisko, a pani Bronia była w
Radzie gminy. Może dzisiaj zabrzmi to bardzo
mało oficjalnie tutaj w tym miejscu, ale proszę państwa, pani
Bronia była wszędzie, gdzie jej trzeba było w tym momencie, kiedy ta gmina Kościelisko
dopiero powstawała i się tworzyła.
Słynne było powiedzenie "Idzie wójt z Bronią". Dokładnie
tak, bo pani Bronia po prostu była wszędzie i drążyła te wszystkie drogi,
które warto było drążyć, żeby gmina Kościelisko dzisiaj
była w tym miejscu, w którym jest. A myślę, że pan wójt Stopka
czuł się wtedy też bezpiecznie, skoro był z Bronią.
Pani Aniela Michniak to historia mnie
oprócz tego, że również współprowadzimy zespół
Mali Witowianie. Było dane przez cztery lata wspólnie z moją teściową
wworzyć Witowianki. Próbowaliśmy ten zespół reaktywować,
reaktywowałyśmy. Działał przez 4 lata. Później troszeczkę inaczej
te losy się potoczyły, ale Mali Witowianie dzisiaj są, działają. Andrzej
Bzdyk kiedy kiedyś uczniem był, dzisiaj jest instruktorem tego
zespołu, także ta historia nigdy nie zaginie. Pani Anielu, ogromne
gratulacje oczywiście dla pani, również dla męża. Jeżeli
chodzi o pana Jana Bukowskiego-Plebonka przy okazji
400-lecia Dzianisza wiele słów ciepłych padło na jego temat.
Tak jak Państwo, podobnie jak Państwo, nie znałam go osobiście, ale przyszło mi współpracować
z panem Janem jako
prezesem Związku Podhalan, z Andrzejem jako instruktorem
kiedyś wspólnie działaliśmy. Serdeczne gratulacje dla Was,
mamy nadzieję że ta działalność dalej tutaj dziadka
będzie doceniana i podczas uroczystości
na wykopkach będzie kontynuowane docenienie jego zasług.
No i pani Haniu, ta nagroda za całokształt działalności kulturalnej trafiła do pani
Hani Bąk, z którymi,z którą przecież też tyle lat współpracujemy jako prezesa
i wiceprezesa Związku Podhalan, jako członka koła gospodyń wielu,
wielu innych aspektach.
Także ta cała działalność kulturalna tych wszystkich osób nie mogłaby
nie być doceniona przez nasz ośrodek. W imieniu nas wszystkich bardzo serdecznie
wszystkim Państwu gratulujemy. Ogromne brawa i podziękowania.
Dziękuję. Proszę jeszcze usiąść na sekundę, a
może dwie.
Czy ktoś jeszcze z zebranych chciałby zabrać głos?
To Szanowni Państwo, pozwólcie że ja na koniec.
Tak od siebie.
Będąc członkiem i przewodniczącym kapituły, która powstała
w poprzedniej kadencji Rady gminy Kościelisko.
Miałem i uczestniczyłem, miałem przyjemność i uczestniczyłem w nadawaniu
tytułu "Zasłużony" a także "Honorowy" dla gminy Kościelisko.
Za każdym razem
odczytując laudacje zastanawiając
się wcześniej,
Podobnie jak tutaj kilka razy padło, nie miałem wątpliwości, że
poszczególne osoby które wyróżniliśmy dotychczasowo zasługiwały
na na te na ten tytuł.
Nie zawsze.
Daje daje nam się, czy jesteśmy świadkami tego
co wydarzyło się, za co Wy, za co Wy
powinniście i dostajecie tą nagrodę.
Mi udaje się śledzić życie gminy Kościelisko od dziewięćdziesiątego
ósmego roku. Tak
się zdarzyło.
Tata został radnym, początek gminy gminy w starym budynku,
sklep na dole. Także od tego czasu śledzę to życie radnych
i osoby które są zaangażowane w różną działalność czy to kulturalną, czy to oświatową.
Natomiast za każdym razem, kiedy rozpatrujemy te wnioski. Odczytuję
laudację czy życiorysy
to jest kolejna lekcja historii, historii o gminie Kościelisko.
Dużo za nami.
Dużo osób, które miały wpływ i to miały duży wpływ na
to, gdzie jesteśmy dzisiaj, jaką gminą jesteśmy. Myślę,
że to też duża lekcja dla nas, że warto. Że warto
poświęcać czas, energię, realizować pomysły dla nas
wszystkich.
Bo jest duża szansa, że za jakiś czas i nas docenią.
Tych, którzy będą na to zasługiwali.
I jeszcze raz w tym miejscu gratuluję, drogie
panie.
Panie Janie, na wasz, na panie Janie, panie Adamie na wasze ręce
dla dziadka, widzicie człowiek się uczy też. Już tak sobie
zrozumiałem, że popełniłem gafę. Uczy się tej historii, która
była. Pani Aniu, kultura to pani zawsze.
Jeszcze raz wszystkiego dobrego. Gratulacje. Dołączyłyście do
tego zacnego grona zasłużonych dla gminy Kościelisko.
Oczywiście, Władysławie. Myślałem, że będę na koniec, ale zawsze jest jeszcze Władysław.
Szanowne panie nagrodzone laureatki, Szanowna rodzino
pana Jana. Ja tutaj jako radny gminy Kościelisko pierwszej kadencji
i, troszkę wstyd się przyznać, ale pierwszy raz uczestnicząc
w tej ceremonii
nadania tytułów za Wasze tutaj zasługi. Ja chciałbym
powiedzieć tak. Czasy, w których Panie działałyście,
pan działał. To były czasy oczywiście ciężkie, kiedy gmina
była budowana, kiedy tak wiele rzeczy, które my dzisiaj uznajemy za pewnik,
za rzecz, która tak naprawdę nam się wręcz należy, z której korzystamy tutaj
na co dzień,
nie były. Nie istniały. Były dopiero tworzone, to był dopiero początek. Czasy, w których
my teraz tutaj żyjemy.
Też są wcale nie może dużo łatwiejsze, dużo wyzwań jest przed nami,
przed gminą, przed powiatem.
A ta praca społeczna, to zaangażowanie, które tutaj Państwo prezentowaliście
Waszym życiem, waszą postawą. No ja myślę, że tak dla mnie osobiście
jak i dla naszego młodego pokolenia, no muszą być inspiracją, muszą być takim wyznacznikiem,
że ta praca jest tego warta. Że dzięki tej ciężkiej pracy, jaką przez
całe życie wykonujecie, wykonywaliście Państwo,
da się osiągnąć dużo, da się osiągnąć dużo, da się osiągnąć wspólnie. Ja bym sobie
życzył z tego miejsca, żeby ten wzór, który tutaj płynie przez Państwa
podstawę jak najszerzej docierał do nas do ludzi młodych
w gminie Kościelisko, abyśmy być może mogli się o Was
też o innych osobach zasłużonych dla naszej gminy uczyć podczas lekcji
wychowania regionalnego w szkołach. Aby ta informacja, czy też to w formie audiowizualnej,
nagrań, być może wywiadów z paniami była dalej propagowana,
promowana wśród właśnie młodych ludzi, aby nigdy takich osób jak tutaj Państwo
dzisiaj nagrodzeni w naszej gminie, w naszych sołectwach, w naszym powiecie
nie zabrakło. Abyśmy po prostu mogli wasze dzieło tutaj nadal
kontynuować. Także ja też serdecznie gratuluję.
Ze swojej strony przepraszam, dzisiaj niestety kwiatów ze sobą nie mam, ale obiecuję że
te kwiaty też w pewnym momencie zostaną
tutaj Państwu ode mnie też dane i jeszcze raz gratuluję
i cieszę się, że możemy słuchać takiej fantastycznej inspiracji z Waszych
pięknych życiorysów.
Gratuluję.
Patrzę jeszcze raz, bo tutaj czegoś nie zauważyłem wcześniej.
Czy ktoś jeszcze z zebranych gości,
bardzo proszę zapraszam.
Jeszcze młodszą młodzież.
Dzień dobry, ja przepraszam, że tak mniej oficjalnie już teraz, ale chciałbym
powiedzieć tak od nas, od rodziny, że babciu bardzo
dumni jesteśmy i chcę Ci powiedzieć, że zawsze
historie,
czy to na ławeczce w ogrodzie, czy przy naleśnikach które babcia mi robi 10 minut
wcześniej, to bardzo lubię słuchać jak o podróżach do Norwegii,
Hiszpanii, Danii.
I no zazdroszczę Ci tylu krajów i liczę, że kiedyś Cię dogonię
i też tyle świata zwiedzę i gratuluję Ci,
gratuluję też Pani, gratuluję wszystkim i dziękuję bardzo.
Czy ktoś jeszcze chciałby zdobyć się na odwagę pogratulowania? Nie widzę,
Szanowni Państwo. Zatem kończę dzisiejszą piątą uroczystą
sesję Rady gminy Kościelisko i w tym miejscu wszystkich zapraszam na
poczęstunek obok do budynku rewity, gdzie myślę że
porozmawiamy i tak jak panie powiedziały, opowiedzą jeszcze kilka
takich historii.
Tego długiego długiego życia społecznego, kulturalnego.
Zapraszam.
I do zobaczenia w rewicie.